Ολοκαύτωμα

"Συγχωρώ δεν σημαίνει ξεχνώ" - Η επιζώσα του Ολοκαυτώματος συναντά τον πρώην φρουρό της στο Άουσβιτς

Η Eva Mozes Kor, επιζώσα του Ολοκαυτώματος, αγκαλιάζει τον πρώην φρουρό των SS, Oskar Groening, κατά τη διάρκεια της δίκης του στη Γερμανία. Photo: EPA/Markus Goldbach

Με αποφασιστικότητα και  χιούμορ, η Αμερικανίδα που δεν δείχνει την ηλικία της, μιλάει σχεδόν ακατάπαυστα. Μόνο όταν κινείται, φανερώνονται η ασθενικότητά της και τα σημάδια που κουβαλάει στο σώμα της από την εποχή που έζησε στο Άουσβιτζ. Την ερώτηση του πώς μπορεί να συγχωρήσει αυτό που για κάποιους είναι ασυγχώρητο, της την απευθύνουν πολύ συχνά, και την απαντά πάντα με μία ερώτηση: «δεν έχω το δικαίωμα να ελευθερωθώ από αυτό που μου έκαναν οι ναζιστές;»

27 Ιανουαρίου 2015 - Διεθνής Ημέρα Μνήμης Θυμάτων Ολοκαυτώματος

"Η βία και η προκατάληψη που βλέπουμε κάθε μέρα μας υπενθυμίζουν την απόσταση που έχουμε να διανύσουμε μέχρι την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, την πρόληψη της γενοκτονίας και την προστασία της κοινής μας ανθρωπότητας. Πρέπει να υπερδιπλασιάσουνε τις προσπάθειες μας για να ξεριζώσουμε τις βαθιές ρίζες του μίσους και της μη-ανεκτικότητας. Ο κόσμος παντού πρέπει να ενώσει τις δυνάμεις του για να σταματήσει ο κύκλος της διχόνοιας και να οικοδομήσουμε έναν κόσμο με αμοιβαίο σεβασμό, έναν κόσμο  χωρίς αποκλεισμούς." 

 

Τραγικά επίκαιρη «Εβραία» στο θέατρο της οδού Κεφαλληνίας

Το 1935, όταν ο Μπρεχτ έγραφε το «Τρόμος και αθλιότητα του 3ου Ράιχ» (ένα από τα 24 μονόπρακτα του είναι και η «Εβραία») το σχέδιο της «τελικής λύσης» δεν είχε ακόμη υλοποιηθεί, τουλάχιστον στην φρικιαστική μορφή που απέκτησε στα χρόνια που ακολούθησαν. Το ρατσιστικό νομοσχέδιο της Νυρεμβέργης, οι μαζικές εκτοπίσεις, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και τα κρεματόρια, την περίοδο ‘35 – ’37 ετοιμάζονταν αργά και μεθοδικά, ενώ το βαρύ πέπλο της ιδεολογίας της «καθαρής φυλής» ελάχιστο μέλλον άφηνε να διαφανεί πάνω από τις μειονότητες (και ειδικά τους Εβραίους).