Ξένος.

Γλυπτό του καλλιτέχνη Bruno Catalano με θέμα την μετανάστευση.

 

Νιώθω τυχερός που μεγάλωσα με την οικογένεια που μεγάλωσα. Δεν θεωρώ ότι το μήλο πέφτει κάτω από την μηλιά, θεωρώ όμως ότι κάτι παίρνουμε, κάτι δίνουμε, κάτι μένει όπως με κάθε άνθρωπο που έχουμε στη ζωή μας, πόσο μάλλον τους ανθρώπους που είναι αναπόσπαστο κομμάτι της.

Τις πολιτικές πεποιθήσεις των δικών μου δεν τις ήξερα ποτέ, δεν τις ξέρω ακόμα και λίγη σημασία έχει. Δεν ήταν "ταγμένοι" πουθενά, ούτε θυμάμαι όσο μεγάλωνα να μιλούσαν ποτέ για αντιρατσισμό, αντιφασισμό και τέτοια. Ούτε χρειαζόταν. Γιατί ξέρω πως είναι και φέρονται σαν άνθρωποι, σε όλες και σε όλους κι έτσι έμαθα κι εγώ. Νιώθω τυχερός γιατί (σε αντίθεση με μεγάλο μέρος του κοινωνικού περίγυρου και άλλων συγγενών) στο σπίτι μας δεν υπήρχε μίσος. Δεν άκουσα ποτέ τι και πως "πρέπει να γίνω" ή σαν και ποιόν να μην γίνω. Δεν άκουσα ποτέ "η πουστάρα", "ο ανώμαλος", "η πουτάνα", "οι ξένοι που μας παίρνουν τις δουλειές".

Αντίθετα, από μικρός δούλευα με μετανάστες και μετανάστριες βοηθώντας στο μαγαζί του πατέρα μου, κατά καιρούς είχαμε φιλοξενήσει και στο σπίτι μας, μας έλεγαν ιστορίες, καταλάβαινα τις αγωνίες και τις δυσκολίες τους κι ας μην μιλούσαν για αυτές. Κι ας ήταν πάντα με το χαμόγελο. Το βλέμμα τους σε μια κουβέντα για το πως και γιατί έφυγαν από τις χώρες τους, ένα σκύψιμο του κεφαλιού υπό το γεμάτο κακία βλέμμα ενός περαστικού, αρκούσε. Έτσι θύμωνα πάντα, όταν άκουγα να τους βρίζουν τους μετανάστες. Θύμωνα πάντα να βλέπω πόσο άδικο είναι να κατηγορούνται μόνο και μόνο επειδή είναι "ξένοι", να αντιμετωπίζονται ως λιγότερο άνθρωποι. Ίσως επειδή και οι δικοί μου γονείς υπήρξαν μετανάστες στην Αμερική, το '80, εκεί γεννήθηκα κι εγώ, επιστρέψαμε, μεγάλωσα σαν ξένος κι εκεί κι εδώ και μετά από 20 χρόνια που είχαν επιστρέψει να τους βλέπω να ξαναφεύγουν και μένω εγώ σε μια Ελλάδα όπου νιώθω περισσότερο μετανάστης από ποτέ. Με πολλές έννοιες και για πολλούς λόγους.

Δεν ξέρω πως μπορούμε, ανθρώπους που μεγάλωσαν μέσα στο μίσος ή το έμαθαν αργότερα, να τους κάνουμε να καταλάβουν. Δεν ξέρω κι αν έχει σημασία ή είναι εφικτό. Ξέρω όμως ότι μπορούμε, όσες και όσοι νιώθουμε ακόμα άνθρωποι, που βλέπουμε ότι ταιριάζουν τα χνώτα μας, όσες και όσοι καταλαβαίνουμε τι σημαίνουν όλα αυτά, να γίνουμε - όσο μπορούμε - μικρές ασπίδες, μικρές οάσεις ο ένας της άλλης, μέσα στο δύσκολο ταξίδι αυτού που λέμε μετανάστευση, αυτού που λέμε ζωή.

Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα μετανάστη και μετανάστριας, 18 Δεκέμβρη...