Γιατί φίλε μου Γιώργο;

Όλοι μας έχουμε κάποιους φίλους από τα νεανικά μας χρόνια, που έχουμε περάσει υπέροχες στιγμές μαζί και έχουμε όμορφες αναμνήσεις.
Εμένα οι κολλητοί μου, ήταν ο Γιώργος και η Σοφία που ήταν ζευγάρι.
Με τη Σοφία ήμασταν κολλητές ένα χρόνο πριν εκείνη γνωρίσει το Γιώργο και ζήσουν τον μεγάλο έρωτα που τους οδήγησε στο γάμο.
Για είκοσι ολόκληρα χρόνια είχαμε διατηρήσει οι τρεις μας μια στενή φιλία γεμάτη βόλτες, γέλια, εκδρομές,  διασκεδάσεις, γάμους, γέννες...κι ας μην μέναμε μετά από κάποιο διάστημα στην ίδια πόλη!
Εμάς η επαφή μας ήταν τακτική και τα τηλεφωνήματά μας, καθημερινά.
Και οι τρεις είχαμε φτάσει τα σαράντα έχοντας πλέον παιδιά που παίζαν μεταξύ τους.
Ο Γιώργος και η Σοφία, είχαν δύο.
Το τελευταίο διάστημα μάθαινα από τη φίλη μου, οτι η υγεία του Γιώργου δεν ήταν στα καλύτερά της.
Κι όλο αυτό με την υγεία του, του έβγαζε μια κακή διάθεση και έναν μεγάλο εκνευρισμό.
Πονοκέφαλοι, πόνους στους λεμφαδένες, μόνιμο αίσθημα κούρασης και έρπητες σε διάφορα σημεία του σώματός του, ήταν τα συμπτώματα που τον βασάνιζαν.
Όσο κι αν του έλεγε η Σοφία να πάει να κάνει μια σειρά εξετάσεων, εκείνος το ανέβαλε.
Για την ακρίβεια πήγε κανα δύο φορές στο υποκατάστημα της ασφάλειάς του, αλλά ο γιατρός του έδινε απλώς...αντιβίωση και τον έστελνε σπίτι.
Όταν η κατάσταση της υγείας του, έφτασε στο απροχώρητο, αποφάσισε να έρθει σ'ένα νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης για να υποβληθεί σε μια σωστή σειρά εξετάσεων.
Σχεδόν καθημερινά μιλούσαμε με τη φίλη μου για την εξέλιξη των εξετάσεων.
Αυτό που είχα καταλάβει από τις συζητήσεις μας σχετικά με τις εξετάσεις, το πρόβλημα ήταν στο αίμα.Κάποια ανωμαλία στα λευκά αιμοσφαίρια.
Δεν το κρύβω οτι το μυαλό μου πήγε σε κάποιο είδος λευκαιμίας.
Ήταν περίπου μια βδομάδα μετά, όταν ένα βράδυ αργά χτύπησε το τηλέφωνό μου.
Ότι ετοιμαζόμουν να κοιμηθώ.
Ήταν η Σοφία.
-Maria Sona θέλω να σου ζητήσω να με συγχωρέσεις, μου είπε.
Με ξάφνιασε!
-Τι μου έκανες και πρέπει να σε συγχωρέσω κορίτσι μου; τη ρώτησα απορημένη.
-θέλω να σου ζητήσω συγνώμη, γιατί σήμερα θα σου φορτώσω μια δυσάρεστη είδηση και ένα στενάχωρο μυστικό, μου αποκρίθηκε.
-Ο Γιώργος...έχει Αids!
Δεν ξέρω πόση ώρα μείναμε βουβές στο τηλέφωνο.Πόσα μπορεί να ήταν τα δευτερόλεπτα ή ακόμα και τα λεπτά που χρειαστήκαμε, εγώ να καταλάβω τι ακριβώς μου είπε, κι εκείνη να συνειδητοποιήσει τι ακριβώς της συμβαίνει.
Είχαμε μπλοκάρει κι δυο.
Αids;
Υπάρχει ακόμα αυτή η ασθένεια στις μέρες μας στο δυτικό κόσμο; αναρωτήθηκα.
Την είχα γνωρίσει στα μέσα της δεκαετίας του '80 μέσα από τα ιατρικά περιοδικά που μου άρεσε πολύ να διαβάζω.
Ο χαρακτηρισμός,της τότε εποχής,ήταν η ασθένεια των ομοφυλοφίλων!Τόσα ήξεραν, τόσα έλεγαν...
Έπρεπε να ενημερωθώ αμέσως.
Να μάθω τι ακριβώς ήταν η ασθένεια, ποιά η θεραπεία της και ποιές οι επιστημονικές εξελίξεις από το '80 μέχρι και σήμερα.
Δυο μερόνυχτα καθόμουν μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή, φορώντας τις ίδιες πυζάμες από την ώρα του τηλεφωνήματος και μελετούσα άρθρα, δημοσιεύματα, έρευνες, συνεντεύξεις οροθετικών, για τα φάρμακα και για τα δικαιώματα των οροθετικών, από πηγές της Ελλάδας,αλλά και του εξωτερικού.
Κάθε τόσο τηλεφωνούσα στη φίλη μου, που βρισκόταν στο νοσοκομείο,χωρίς ίντερνετ και την ενημέρωνα για τις ανακαλύψεις μου για τον ιο.
Εκεί ανάμεσα στα τηλέφωνα η Σοφία με ρώτησε:
-Θα με βοηθήσεις; Δεν είμαι καλά!
Πρέπει να εξεταστώ και εγώ και τα παιδιά.
-Χρειάζομαι κάποιον να μείνει μαζί του στη Μ.Ε.Λ.

Οι βδομάδες παραμονής τους στα δύο νοσοκομεία την είχαν καταβάλει.
Τα παιδιά τους αφημένα σε διάφορους συγγενείς, που κανείς τους δεν ήξερε τον πραγματικό λόγο της απουσίας τους.
Φυσικά και θα βοηθούσα.
Ήταν οι φίλοι μου, με είχαν ανάγκη. Δεν φοβόμουν, ήμουν ενημερωμένη πια.
Έτσι δύο μέρες μετά βρέθηκα στη Μ.Ε.Λ.
Όταν αντίκρισα τον Γιώργο καταβεβλημένο απ'την αρρώστια, δεν μπορούσα να πιστέψω οτι ήταν αυτός!
Δεν περπατούσε πια, είχε χάσει πολλά κιλά, φάνταζε σαν ένα μικρό τρομαγμένο παιδάκι και το κρεβάτι τεράστιο, μπροστά στο μικρό ταλαιπωρημενο του, πια σώμα.
Δεν ήταν πια, αυτός που γνώριζα...
Προσπάθησα να τον κάνω να νιώσει όσο πιο άνετα μπορούσε μαζί μου.
Ντρεπόταν...Το έβλεπα στο ενοχικό του βλέμμα όταν με κοιτούσε.
Του υποσχέθηκα να είμαι εκεί και να τον φροντίζω για όσο χρειαστεί.
Ποτέ μου δεν τον ρώτησα τίποτα.
Πως το έπαθε, πότε και άλλες τέτοιες λεπτομέρειες. Δεν είχε σημασία εξάλλου. Περάσαμε πολύ δύσκολες στιγμές μαζί όσο έχανε μέρα με τη μέρα τη μάχη με τη ζωή.
Γνώρισα πολύ κόσμο μέσα στη μονάδα. Μιλήσαμε πολύ, ανταλλάξαμε απόψεις, δώσαμε βοήθεια ο ένας στον άλλον.Έμαθα πολλές ανθρώπινες ιστορίες.
Κάθε μέρα που περνούσε, έβλεπα στο πρόσωπο ενός οροθετικού, τον αδελφό, τον συγγενή, τη φίλη...το παιδί μου!
Το τραγικό ήταν οτι οι άνθρωποι που γνώριζα, την επόμενη ή μεθεπόμενη μέρα που πήγαινα να τους πω μια καλημέρα, δεν ήταν πια εκεί.
Το κρεβάτι τους ήταν άδειο...και καταλάβαινα...
Ο Γιώργος κάθε μέρα απομακρυνόταν όλο και πιο πολύ απ'τη ζωή. Δυο μήνες περάσαμε μαζί στη μονάδα προσπαθώντας να νικήσουμε την ασθένεια,
να παρατείνουμε τον χρόνο της ζωής του. Αλλά μάταια...
Το ιικό του φορτίο υπερβολικά υψηλό.Τα φάρμακα δεν μπορούσαν πια να τον βοηθήσουν.
Είχε τον ιο πάνω από δέκα χρόνια. Το τέλος ερχόταν...
Όταν κάποια στιγμή κατάλαβα οτι η μέρα που θα μας άφηνε ήταν κοντά έδωσα μια μάχη θέλωντας να δει για τελευταία φορά τα παιδιά του.
Η φίλη μου πίστευε οτι θα ήταν τρομακτικό για τα παιδιά τους να δουν σ'αυτά τα χάλια τον πατέρα τους. Εγώ επέμεινα οτι η τελευταία επικοινωνία τους, ήταν αναφαίρετο δικαίωμα δικό του και των παιδιών.
Έπρεπε να χαιρετιστούν.
Κέρδισα εγώ.
Κι ένα βράδυ μέσα σε έντονα συγκινησιακό κλίμα, έγινε αυτός ο αποχαιρετισμός. Κι ύστερα η επαφή του με το περιβάλλον χάθηκε εντελώς.
Μετά από δυο μέρες ξέροντας οτι φεύγει για το "ταξίδι",ετοίμασα τα ξυριστικά του και τον ξύρισα. Ήθελα να φύγει περιποιημένος, ήθελα να μοιάζει όσο το δυνατόν περισσότερο με εκείνον τον γελαστό κεφάτο νέο που γνώρισα ένα καλοκαιρινό βράδυ πριν είκοσι χρόνια.
Κι αφού τελείωσα πήρα τηλέφωνο τη Σοφία.
-Σοφία είσαι έτοιμη; Πρέπει να ρθεις!
-Είμαι έτοιμη, μου απάντησε.
-Ετοίμασα το πιο όμορφό του κουστούμι.Το λευκό.
Το άλλο πρωΐ, όλα είχαν τελειώσει.
Ήταν ένα ψυχρό πρωϊνό του Οκτώμβρη που ο Γιώργος μας άφησε μόνες, να κοιτιώμαστε αμίλητες, κλαίγοντας βουβά και  κρατώντας η μία το χέρι της άλλης.
Έχουν περάσει τριάμιση χρόνια από τότε και πολλές νύχτες κάθομαι και αναρωτιέμαι το γιατί.
Όχι το γιατί το έπαθε, όχι το γιατί δεν πήρε μέτρα προφύλαξης, αλλά το γιατί, εφόσον με μαθηματική ακρίβεια το ήξερε και είχε διαγνωστεί από χρόνια, δεν μπήκε στη θεραπεία όταν ήταν νωρίς και θα μπορούσε να ζήσει πολλα χρόνια ακόμα κοντά μας. Γιατί, δεν το αποδέχθηκε και προσπάθησε να πείσει τον εαυτό του οτι η αρρώστια του ήταν ένα ψέμα. Γιατί, πίστεψε πως χωρίς να κάνει τίποτα, μπορεί να την νικήσει. Γιατί, φοβήθηκε οτι θα χάσει τη δουλειά του, την γυναίκα του και τα παιδιά του, που θα τον δεχόταν κοντά τους έστω κι άρρωστο, επειδή τον αγαπούσαν αληθινά και κατέληξε να χάσει την ίδια του τη ζωή.
Γιατί μας το έκανες αυτό ρε Γιώργο;
Γιατί δεν πίστεψες οτι σ'αγαπάμε και θα στεκόμασταν δίπλα σου;
Πώς έζησες πάνω από δέκα χρόνια της ζωής σου, έχοντας ένα τόσο μεγάλο μυστικό απ’όλους;
Γιατί ζούσες καθημερινά στην προσωπική σου κόλαση τόσο καιρό;
Ξέρω οτι σένα άλλο μέρος του πλανήτη, υπάρχει μια γυναίκα, που κι αυτή κάποιες νύχτες ξενυχτά, ψάχνοντας να λύσει κι αυτή τον γρίφο αυτών των "γιατί".
Είναι η σύντροφός της ζωής του και δεν είναι άλλη, απ'την παιδική μου φίλη τη Σοφία.
Η οποία Σοφία, ως εκ θαύματος δεν κόλλησε τον ιο τόσα χρόνια.
Και αυτή και τα παιδιά!
Πολλές φορές σκέφτομαι τις μακάβριες σκηνές που είδα και έζησα εκείνο το δίμηνο στη μονάδα και αναλογίζομαι οτι πήρα ένα από τα μεγαλύτερα μαθήματα ζωής, εκεί μέσα.
Είναι ένας χώρος που θα έπρεπε να περάσουμε όλοι οι άνθρωποι απο εκεί, ως επισκέπτες.
Ίσως αυτά που θ'αντικρίσουμε εκεί, να μας κάνουν πιο συμπονετικούς, να μας θυμήσουν να είμαστε Άνθρωποι, να μας διδάξουν άμεσα την ενημέρωση και την προφύλαξη σχετικά με το Aids.
Γιατί μετά από αυτές τις εικόνες και την συναισθηματική φόρτιση, είναι σίγουρο πως δεν ξεχνάς ποτέ πια...
Αρχίζεις να μετράς αλλιώς πια, τους ανθρώπους.
Δεν σε απασχολεί το ποιοί είναι και πως το έπαθαν, αλλά το πως μπορείς να κάνεις κάτι για την επιβίωσή τους.
Μετά από αυτήν την εμπειρία τους βλέπεις πια, σαν να είναι απλά...ο καθρέφτης σου.