Από το Θανάση στη Νόρα: το μακρύ ταξίδι της μέρας μέσα στη νύχτα.

“Θανάση”! Δεν το πίστευα! Βασιλίσσης Όλγας, ένα γλυκό απόγευμα της άνοιξης, και ναι! Αυτός είναι! 
“Θα - νά - ση”! Ξαναφώναξα, με όλη μου τη δύναμη, ανοίγοντας τα φωνήεντα στο έπακρο αυτή τη φορά, και η φωνή μου σαν ιαχή πέρασε πάνω από τη βουή των αυτοκινήτων, ενώ την ιδια ώρα διεσχιζα με γρήγορες δρασκελιές τη λεωφόρο ορμώντας προς τα πάνω του, με τα χέρια μου ανοιχτά, όρμηξα προς τον παλιό φίλο των παιδικών χρόνων,των πανεπιστημιακών σπουδών, της δραματικής σχολής, που είχε εξαφανιστεί τα τελευταία τρία τέσσερα χρόνια.

Είναι αλήθεια ότι αυτό το "Θανάση" ακούστηκε κάπως παράδοξο και στα δικά μου αυτιά. Δύο αστές κυρίες της Βασιλίσσης Όλγας με κοιτάξανε σαν αλαφροϊσκιωτο, ο μανάβης της γωνίας σταμάτησε να γεμίζει τη χάρτινη σακούλα με κεράσια παρακολουθώντας με με μάτια γουρλωμένα, ένας παππούς μονάχος του στο διπλανό καφενείο γύρισε το κεφάλι του σαστισμένος.Σαν όλοι να αναρωτιούνταν: «Μα ποιος είναι αυτός ο Θανάσης?!», για να αντικρύσουν στη συνέχεια έναν αλλοπαρμένο νεαρό, εμένα, να σφιχταγκαλιάζει στα μπράτσα του το στητό λυγερό, πανήψυλο κορμί μιας εντυπωσιακής ξανθιάς νταρντανογυναίκας. 

 

Το ράπισμα στο μάγουλό μου άστραψε σαν κεραυνός. Στη ζωή μου μέχρι τότε μία σφαλιάρα θυμόμουνα να είχα φάει που να ήτανε τόσο όχι απλά δυνατή, αλλά φορτισμένη με απόγνωση, με αγωνία επιβίωσης, με μίσος, μένος, μοναξιά. Από τη γιαγιά μου την Κορνηλία, την χαροκαμένη στον εμφύλιο, όταν της είπα στα 16 μου ότι είμαι κομμουνιστής.

"Δεν είμαι ο Θανάσης. Είμαι η Νόρα", γύρισε με μάτια που βγάζανε φλόγες και με κάρφωσε απειλητικά. «Βάλτο καλά στο μυαλό σου. Η Νό - ρα!». Και τώρα ήτανε η δική της σειρά να πατήσει τα σύμφωνα και να ανοίξει τα φωνήεντα. Είχα ακούσει από κοινούς φίλους για την εγχείρηση διόρθωσης φύλου. Όμως δεν το χωρούσε ο νούς μου. Μα εμένα, τον παιδικό του φίλο, επειδή είχα κολλήσει στο Θανάσης; Στο κάτω κάτω το ίδιο πρόσωπο ήτανε, ο ίδιος άνθρωπος.

"Ό-χ-ι !" "Ο Θανάσης δεν υπάρχει πια. Πέθανε ο Θανάσης για να μπορέσει να γεννηθεί η Νόρα".
 

Έπρεπε να περάσουνε χρόνια για να συνειδητοποιήσω, καλύτερα για να συναισθανθώ, τί σήμαινε για τη Νόρα, η έλευσή της σε αυτό τον κόσμο. Σήμαινε μία πάλη που την είχε δώσει με νύχια και με δόντια, έχοντας απέναντί της θεριά, αρπακτικά έτοιμα να την κατασπαράξουν: γειτονιά, η τοπική κοινωνία στην επαρχιακή πόλη που γεννήθηκε και μεγάλωσε, οι καλοί νοικοκυραίοι γείτονες, οι παπάδες, οι macho συμμαθητές της στο σχολείο, Και τέλος ένας αμείλικτος εαυτός, κτισμένος από τις κραυγές και τα αναθέματα του κόσμου, και που μιλούσε για λογαριασμό του κόσμου αυτού, που λοιδορούσε τον Θανάση με τα γυναικεία φερσίματα, τη θηλυπρεπή φωνή και τις χειρονομίες μιας ντίβας!

Η πρόσφατη ψήφιση του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου με τη συμπερίληψη όχι μόνον του σεξουαλικού προσανατολισμού αλλά και της ταυτότητας φύλου είναι μία τεράστια συμβολική νίκη της ελληνικής lgbtqi κοινότητας, και μία ουσιαστικά αναγκαστική παραχώρηση της διαχρονικά οπισθοδρομικής και ανάλγητης ελληνικής πολιτείας. Το πιο ευάλωτο, το πιο κατατρεγμένο και περιθωριοποιημένο κομμάτι της κοινότητας, βρίσκει για πρώτη φορά θέση σε επίσημο νομοθετικό κείμενο της χώρας. Είναι μία νίκη, που μπορεί να λειτουργήσει ως εφαλτήριο, στον μακροχρόνιο αγώνα για την αλλαγή των κοινωνικών αντιλήψεων.

Γιατί το "λάθος της φύσης" δεν είναι οι τρανς. Το λάθος στο είδος "Άνθρωπος" είσαι εσύ, αγαθέ μικροαστούλη νοικοκυραίε, που ανεμίζεις στα μούτρα μας χωρίς περίσκεψη, χωρίς αιδώ, την διαβόητη "κανονικότητά" σου. Το "λάθος του ανθρώπινου πολιτισμού" είσαι εσύ που καίγεσαι να επιβάλεις σε όλους τη δική σου στενόκαρδη νόρμα, αρνούμενος μία θεμελιώδη αρχή της Φύσης, την ποικιλότητα. Το λάθος είσαι εσύ που τις κατατρέχεις, εσύ που περνάς με ανεκδιήγητη ευκολία από τα "πάτερ ημών" και τα σταυροκοπήματα μπροστά σε κάθε εκκλησία, στα "γαμώ το Χριστό σας, τραβέλια", εσύ που εκτοξεύεις τις βρισιές σου ξεδιάντροπα σε αυτές με τις οποίες έσμιγες την προηγούμενη νύχτα, στο απεγνωσμένο και αξιοθρήνητο κυνήγι μιας ηδονής που δεν μπορείς να απολαύσεις - ποιος ξέρει γιατί - στο συζυγικό σου κρεβάτι.

Ο κίνδυνος για την κοινωνία δεν είναι οι τρανς. Ο θανάσιμος κίνδυνος είσαι εσύ, που έχεις μείνει αμόρφωτος. Και δεν σου φτάνει η άγνοια, αλλά τη συνοδεύεις και με περισσή αλαζονεία. Άγνοια και αλαζονεία μαζί: ο συνδυασμός που σκοτώνει. Και σχηματίζεις ενίοτε και αγέλες με άλλα δίποδα για να υπερασπιστείτε δέρνοντας τα μαύρα σας σκοτάδια.  

Το λάθος και ο κίνδυνος είσαι εσύ.

Και στο επόμενο ευχέλαιο που θα κάνετε στο σπίτι για να τζάσουν τα "κακά δαιμόνια" φρόντισε να συμπεριλάβεις σε αυτά και τον εαυτό σου.