Στον σύζυγο μιας γυναίκας, η οποία ζει με μια χρόνια νόσο.

Στον σύζυγο μιας γυναίκας, η οποία ζει με μια χρόνια νόσο.

“Αφού παντρευτούμε όλα θα είναι ρόδινα..στιγμές γεμάτες ζαχαρωτά και ηλιόλουστα πρωινά”. Το λέγαμε συχνά αυτό την περίοδο που ήμασταν απλά αρραβωνιασμένοι. Ήμασταν κοντά 25 χρονών και τα μόνα μας άγχη ήταν ο προγραμματισμός του γάμου μας, η αγορά του πρώτου μας σπιτιού καθώς και να ξεκινήσουμε τις πρώτες σοβαρές μας δουλειές. Ζητούσαμε απλά μια ήρεμη και βαρετή ζωή. Παρόλο που οι όρκοι που δώσαμε πριν οχτώ (8) χρόνια εμπεριείχαν την γνωστή φράση “σε αρρώστια και σε θάνατο”, θεωρούσαμε πως το “σε αρρώστια” σημείο των όρκων ήταν πολύ μακριά από το παρόν μας. 

Η αλήθεια είναι πως πίστευα πως αυτοί οι καθημερινοί πόνοι στα πόδια και στο στομάχι ήταν αποτέλεσμα της αγχογόνου περιόδου που είχαμε λόγω των ετοιμασιών του γάμου. Έτσι θεωρούσα πως με την πάροδο αυτής της περιόδου οι πόνοι θα υποχωρούσαν. Δεν μπορούσα ούτε καν να προβλέψω πως οι πόνοι μετά τον γάμο όχι μόνο θα χειροτέρευαν αλλά θα γινόντουσαν αβάσταχτοι σε συνδυασμό και με άλλα εξουθενωτικά συμπτώματα που προέκυψαν συν τω χρόνω. 
Δε θα ξεχάσω ποτέ πόσο πολύ με στήριξες όταν κανείς άλλος δεν το έκανε. Ήσουν εκεί όταν οι γιατροί δεν με πίστευαν ή δεν μπορούσαν να βρουν κανέναν ευσταθή λόγο για το τί μου συνέβαινε. Μου πήρε μάλιστα καιρό να συνειδητοποιήσω πως αυτή η εμπειρία ίσως να ήταν εξίσου άσχημη για σένα (αν όχι και περισσότερο) όπως ήταν για μένα. Αισθάνομαι τη βελτίωση στο σώμα μου κατά τη διάρκεια των καλών ημέρων μου και αναθαρρώ. Εσύ μόνο βλέπεις τον άνθρωπο που αγαπάς, να υποφέρει. Γνωρίζω καλά πόσο πιεσμένος είσαι για να μου προσφέρεις όσα μπορείς και σ'ευχαριστώ που είσαι τόσο καλός στην οικονομική διαχείριση. Ξέρω πως πάντα φροντίζεις να καλύπτουμε τα ιατρικά μου έξοδα. 
Επίτρεψέ μου να σου απολογηθώ για όλες εκείνες τις φορές που η χρόνια νόσος μου σου δυσκόλεψε τη ζωή. Σου ζητώ συγνώμη και για όλες εκείνες τις φορές στα επείγοντα όταν τα συμπτώματά μου σε κατατρόμαζαν και σε οδηγούσαν με μαθηματική ακρίβεια στον πανικό. Δε θα ξεχάσω ποτέ την εικόνα σου, ένα γιγάντιο σώμα να κοιμάται ανάμεσα σε δυο καρέκλες νοσοκομείου γιατί απλά δεν έφευγες στιγμή από το πλάϊ μου. Στις πιο δύσκολες περιόδους σε παρατηρούσα να διαλύεσαι και προτού καλά-καλά αφουγκραστώ τί μου συνέβαινε, διαλυόμουν και εγώ σκεπτόμενη εσένα. Ήθελα απεγνωσμένα να γιατρευτώ απλά και μόνο για να μην πληγώνεσαι εσύ. 
'Αφοσιωμένος' είναι η λέξη που μου έρχεται στο μυαλό όταν σκέφτομαι εσένα. Μοιάζει μικρή λέξη όταν συλλογίζομαι όλα όσα έχεις προσφέρει σε μένα. Ξέρω καλά πως θα έκανες τα πάντα για να με θεραπεύσεις, και έχεις ήδη κάνει όσα είναι ανθρωπίνως επιτρεπτά για να με βοηθήσεις. 
Θα ήθελα να σε ευχαριστήσω για κάθε τι ξεχωριστά που έχεις κάνει για μένα, αλλά η λίστα είναι τόσο ευμεγέθης.. Σε ευχαριστώ όμως για κάθε θυσία που έχεις κάνει για μένα, ιδιαίτερα για την επιλογή σου να παραιτηθείς από τη δουλειά που λάτρευες, να μετακομίσεις εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από την οικογένειά σου και τους φίλους σου απλά για να έχω εγώ μια καλύτερη ζωή. 
Μου προσέφερες τόσα με αλτρουϊσμό και αυταπάρνηση, άσχετα με το τί μπορούσα να σου επιστρέψω..Αξίζεις πολλά περισσότερα από την ελλιπή μου μορφή.
Ζητάς να μου έρθουν όλα λίγο πιο εύκολα, και εγώ ζητώ το ίδιο για σένα. Σαν να είμαστε σε ένα μόνιμο γελοίο παιχνίδι διελκυστίνδας και ο ένας τραβά το σχοινί από τη μία, ο άλλος από την άλλη. Θέλω να σταματήσεις να θυσιάζεις πράγματα για τη δική μου ευτυχία. Από την άλλη, σου είμαι υπέρμετρα ευγνώμων διότι γνωρίζω καλά πως δε θα μπορούσα να φροντίσω τον εαυτό μου με τον ίδιο τρόπο που με φροντίζεις εσύ. 
Σκέφτομαι τη ζωή σου χωρίς εμένα: περισσότερη ελευθερία, περισσότερο χρόνο για εσένα, περισσότερα χρήματα και σαφώς λίγοτερο άγχος. Μερικές φορές εύχομαι να μην υπήρχα στη ζωή σου σαν βάρος για να μην έπρεπε και εσύ να θυσιάσεις τόσα πολλά. Σε ευγνωμωνώ όμως που με καθησυχάζεις πως όλα αυτά τα αξίζω. 
Σε ευχαριστώ που με παροτρύνεις να βάλω προτεραιότητες. Να δώσω βάση στην υγεία μου και η καριέρα μου να μπει σε δεύτερη μοίρα. Δε ξέρω τι θα συνέβαινε αν εσύ δεν με πίεζες να προσέξω περισσότερο τον εαυτό μου. 
Δεν είμαι σίγουρη πως γνωρίζεις πόσο υπέροχος είσαι. Το να είσαι παντρεμένος μαζί μου δεν είναι εύκολο, μα το διαχειρίστηκες με ευγένεια, ακεραιότητα και δύναμη. Κάθε άλλος θα τα παρατούσε, αλλά εσύ είσαι ακόμα εδώ και μου κρατάς το χέρι.
Έχω παλέψει με πολλά τέρατα και έχω δυσκολευτεί πολύ -δε λέω- μα εσύ είσαι ο αληθινός ήρωας της ιστορίας. Είσαι αυτός που βρίσκεται στο πίσω μέρος της σκηνής και δουλεύει ασταμάτητα δίνοντας κίνητρα για να παλέψω. 
Είσαι πολύ πιο δυνατός από όσο νομίζεις. 
Σε θαυμάζω και εύχομαι να σου έμοιαζα λίγο περισσότερο. Είσαι όχι μόνο ο καλύτερος σύζυγος που θα μπορούσα να ζητήσω μα και ο καλύτερος άνθρωπος. Ο καλύτερός μου φίλος. Με κανέναν άλλον δε θα μπορούσα να κάνω αυτό το ταξίδι. 
Με έμαθες τί σημαίνει η αγάπη και εξαιτίας σου έγινα πιο δυνατή. Έμαθα να ελπίζω δίπλα σου. Νιώθω πως με αγαπούν και το χρωστώ σε σένα..

Μετάφραση/ Επιμέλεια: Έφη Λαγωνίκα
Αναπηρία, μαθαίνω να ζω με αυτήν
Πηγή: http://themighty.com/2015/10/to-the-husband-of-the-wife-living-with-chronic-illness/?utm_source=Facebook&utm_medium=Mighty_Page&utm_campaign=CHRONICILLNESS