Πραγματικοί τοίχοι υπάρχουν μόνο στο μυαλό μας...

Φωτογραφία Έλενα Κουμίδου

 

Μου φαίνεται αδιανόητο να ακούω νέους ανθρώπους να δέχονται μόνο αυτό που γνωρίζουν, μόνο αυτό που ξέρουν, μόνο αυτό που οι ίδιοι είναι. Ακόμη χειρότερα αισθάνομαι όταν αυτές οι αντιλήψεις προέρχονται από εκπαιδευτικούς και από γονείς. Είναι διαφορετικό να είσαι στενόμυαλος και να καταστρέφεις  μόνο τον εαυτό σου και είναι άλλο να παίρνεις στα χέρια σου παιδιά που δεν έχουν ακόμη διαμορφώσει χαρακτήρα και να τους ποτίζεις με μίσος και άγνοια.

Σε μια πρόσφατη συζήτηση με εκπαιδευτικούς, βρέθηκα να απολογούμαι για το ότι φέρνω τους μαθητές μου αντιμέτωπους με θέματα όπως το δικαίωμα των γυναικών στην έκτρωση (καθώς αυτό δεν είναι εξασφαλισμένο σε όλο τον κόσμο), για το σύμφωνο συμβίωσης των ομοφυλοφίλων, για το δικαίωμα άρνησης στη στράτευση, για τους πολέμους που γίνονται στο όνομα της θρησκείας και διάφορα άλλα θέματα «ταμπού» για την ελληνική κοινωνία.

Η επίθεση είχε δύο μέτωπα. Το πρώτο επιχείρημα ήταν ότι «δεν πρέπει οι έφηβοι να διδάσκονται για αυτά τα θέματα». Και φυσικά μιλάμε για έφηβους ηλικίας 16 χρονών και άνω. Ανθρώπους που σε λίγο θα έχουν το δικαίωμα να ψηφίζουν σε εκλογές και να γίνουν κομμάτι της ενήλικης κοινωνίας. Ανθρώπους που μπορεί να βίωσαν ήδη τον ρατσισμό στην ανήλικη κοινωνία της οποίας είναι μέρος και δε γνωρίζουν τα δικαιώματά τους, ή και το ότι υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι που αισθάνονται και βιώνουν τα ίδια με αυτούς.

Η δεύτερη επίθεση ήταν λίγο πιο σκληρή. «Δεν πρέπει να τους παρουσιάζεις τα υπέρ και τα κατά όλων των αντιλήψεων. Οι γονείς είναι αυτοί που θα αποφασίσουν τις πεποιθήσεις των παιδιών και όχι εσύ». Εκεί μάλλον εξοργίστηκα. Κατά πρώτον, θεωρώ ότι παρουσιάζοντας τα υπέρ και τα κατά κάποιου φαινόμενου, δεν αποφασίζω εγώ για τις πεποιθήσεις των μαθητών, αλλά καλούνται οι ίδιοι να διαμορφώσουν μια άποψη έχοντας σφαιρική πλέον εικόνα. Κατά δεύτερον, υπάρχουν άνθρωποι που ακόμη πιστεύουν ότι τα παιδιά θα πρέπει να ακολουθούν πιστά τις αντιλήψεις των γονιών, άρα θα πρέπει να στερηθούν το δικαίωμα στην ελεύθερη σκέψη.

Ένιωσα απίστευτη χαρά όταν δεκάδες συνάδελφοι, εντός αυτής της συζήτησης, υπερασπίστηκαν τα δικαιώματα των εφήβων στη γνώση. Αλλά το γεγονός ότι υπάρχουν ακόμη εκπαιδευτικοί που κρατούν τη σκέψη των μαθητών φυλακισμένη και ενισχύουν το φόβο τους για το διαφορετικό, με κάνει να ανησυχώ για την επόμενη γενιά ενηλίκων.

Υπάρχουν όμως τρόποι για καταφέρουμε να καταρρίψουμε την κακή δουλειά κάποιων εκπαιδευτικών και τους τοίχους που ανεβάζουν… Άλλωστε πραγματικοί τοίχοι υπάρχουν μόνο στο μυαλό μας και αυτό είναι αρκετά δυνατό για να τους γκρεμίσει.

 

Μία από τις οργανώσεις που μπορεί να βοηθήσει σε αυτή την προσπάθεια είναι η Ζωντανή Βιβλιοθήκη. Μια οργάνωση με ανθρώπους που θεωρούνται διαφορετικοί, αλλά είναι τόσο ίδιοι με μας,  και που ο καθένας τους είναι ένα βιβλίο έτοιμο να διαβαστεί. Ανά τακτά διαστήματα διοργανώνουν εκδηλώσεις/αναγνώσματα. Πάρτε τους φίλους σας και τα παιδιά σας κι ελάτε να μιλήσετε με αυτούς τους ανθρώπους, να ακούσετε τις ιστορίες τους, να αντιμετωπίσετε τις προκαταλήψεις σας.

Μία ακόμη αξιοθαύμαστη οργάνωση είναι ο Σ.Κ.Ε.Π.. Μια ομάδα που έχει ως σκοπό να σπάσει τα στερεότυπα και να αλλάξει την αρνητική στάση της κοινωνίας απέναντι στα άτομα με αναπηρία.

Και σίγουρα υπάρχουν αρκετές ακόμη οργανώσεις των οποίων το έργο είναι εξίσου σημαντικό και μας βοηθούν να αφυπνίσουμε τις συνειδήσεις τόσο των παιδιών, όσο και τις δικές μας.