Η πόλη με τις σιδερένιες καλύβες. Γερμανία - αποστολή στο κέντρο για πρόσφυγες (lager)

Η ΠΟΛΗ ΤΩΝ ΣΙΔΕΡΕΝΙΩΝ ΚΑΛΥΒΩΝ – Αποστολή στο γερμανικό κέντρο για πρόσφυγες του Eisenhüttenstadt.

Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Ένθετο Plus,

Ρεπορτάζ/Φωτορεπορτάζ: Σπύρος Χατζηγιάννης, 21.09.2014

Στα σύνορα της Γερμανίας με την Πολωνία βρίσκεται σε εξέλιξη η πρακτική φιλοσοφία της ΕΕ στο μεταναστευτικό ζήτημα. Ο τίτλος αυτής; <<Ευρωπαικό Φρούριο>>. Επισκεφθήκαμε την πόλη Eisenhüttenstadt και το ομώνυμο κέντρο (lager) για πρόσφυγες εκεί καταγράφοντας ένα διακριτικό σκάνδαλο στην καρδιά της Ευρώπης. Θύματά του οι κατατετρεγμένοι αυτού του πλανήτη. Το πρώτο ρεπορτάζ στα ελληνικά ΜΜΕ που μπαίνει στα άδυτα του μεταναστευτικού ζητήματος στην Γερμανία.

DSC_0839 f s

Η <<Πόλη των Σιδερένιων Καλυβών>> της Γερμανίας ονομάζεται Eisenhüttenstadt. Αποτελούσε την πρώτη πόλη πρότυπο για το σοσιαλιστικό κοινωνικό και βιομηχανικό πείραμα της πρώην ανατολικής Γερμανίας. Στήθηκε εκεί, μαζί με μια μεγάλη βιομηχανία χαλυβουργίας, το 1950 στα σύνορα με την Πολωνία σε απόσταση 121 χιλιομέτρων από το Βερολίνο.

Στις μέρες μας, βέβαια, η μικρή κωμόπολη, των περίπου 32.000 κατοίκων, αποτελεί μια πόλη πρότυπο για την σκιώδη πολιτική της Γερμανίας και της ΕΕ στο καυτό μεταναστευτικό ζήτημα. Μια πόλη όπου οι λέξεις ‘Ευρωπαϊκό Φρούριο’ περιγράφουν με ακρίβεια την τωρινή φιλοσοφία των γραφειοκρατών του Γερμανικού κράτους, που έστησαν στην εν λόγω τοποθεσία ένα κέντρο υποδοχής μεταναστών, ή, Lager, όπως είναι γνωστά στα Γερμανικά, ένα από τα περίπου 252 τέτοια κέντρα στην χώρα. ( και 19 εξειδικευμένα στην επεξεργασία αιτήσεων για άσυλο από πολιτικούς πρόσφυγες…).

Επισκεφθήκαμε την πόλη και το κέντρο των μεταναστών, όπου εκατοντάδες μετανάστες από όλον τον κόσμο διαμένουν στις μοντέρνες σιδερένιες καλύβες με την ονομασία κοντέηνερ. Σε μια ζεστή και φωτεινή καλοκαιρινή μέρα, γίναμε μάρτυρες ενός σκοτεινού κόσμου καφκικών διαστάσεων, όπου η ανθρώπινη αξιοπρέπεια πολτοποιείται κάτω από τα γραφειοκρατικά γρανάζια της πλουσιότερης ευρωπαικής χώρας που αδυνατεί να μεταχειριστεί με ανθρωπιά τους κυνηγημένους αυτού του πλανήτη. Σε αυτή την Γερμανική ‘Αμυγδαλέζα’ ήρθαμε πρόσωπο με πρόσωπο με τον εμφύλιο πόλεμο της Συρίας και την ξεχασμένη Παλαιστίνη της διασποράς, με τους εξαθλιωμένους Αφρικανούς που στιβαγμένοι σαν σαρδέλες σε σαπιοκάραβα άφησαν την Μαύρη Ήπειρο για το ευρωπαικό όνειρο ρισκάροντας τα πάντα και με τα θύματα του μοντέρνου ελληνικού φασισμού και της ελληνικής οικονομικής κρίσης που εγκατέλειψαν την χώρα μας πικραμένοι και φοβισμένοι…

DSC_0842 s

Ο καλοκαιρινός Γερμανικός ήλιος μας χτυπάει αλύπητα και ο υδράργυρος έχει ήδη ανέβει στους 35 βαθμούς Κελσίου. Στην σοσιαλιστικών προδιαγραφών γωνία των οδών Καρλ Μαρξ στράσσε και Ποστ στράσσε στρίβουμε δεξιά στην Ποστ στράσσε με κατεύθυνση το κέντρο υποδοχής ( Lager) μεταναστών και πολιτικών προσφύγων με την ονομασία Eisenhüttenstadt. Σχεδόν 700 μετανάστες από όλον τον κόσμο παραμένουν έγκλειστοι εδώ. Ένα μικρό δείγμα των περίπου 40.000 μεταναστών που ζουν σε ανάλογα κέντρα σε όλη την Γερμανία. Είμαστε καλεσμένοι μιας ομάδας Γερμανών ακτιβιστών, που παρέα με έναν Αφρικανό μεταφραστή από την Ερυθραία ( πρώην κάτοικο του Κέντρου) και με μια Γερμανίδα δημοσιογράφο θα έρθουν σε επαφή με Σύριους και Αφρικανούς μετανάστες του μέρους για να ακούσουν τα προβλήματά τους και να τους παρέχουν βοήθεια και συμβουλές. Όπως και νομική και ψυχολογική υποστήριξη. Ότι ακριβώς δηλαδή παραλείπουν να κάνουν οι Γερμανικές αρχές ως τώρα.

Το ταξίδι μας στην πρώην πόλη σοσιαλιστικό πρότυπο, ήταν μια μίνι Οδύσσεια: Διήρκεσε σχεδόν δύο ώρες από το Βερολίνο, αφού αλλάξαμε δύο τρένα και ένα λεωφορείο.

DSC_0832 s

Στην διαδρομή από τον σιδηροδρομικό σταθμό προς το κέντρο με το λεωφορείο 454 διασχίσαμε μια πόλη φάντασμα: Παλιά επιβλητικά <<altbau>> κτίρια από την εποχή της Πρωσίας κάνουν παρέα με προκάτ πολυκατοικίες σοβιετικού τύπου και πολυόροφα εγκατελλειμένα γραφεία από μπετόν. Οι άνθρωποι στους δρόμους είναι ελάχιστοι και κατά κόρον ηλικιωμένοι. Κοντά στο κέντρο υπάρχει ένα σούπερ μάρκετ μεγαθήριο, μέσα στο οποίο η πόλη σφύζει από ζωή, τρόπος του λέγειν. Τα Μακ Ντόναλντς δίπλα στο σούπερ μάρκετ μαρτυρούν την νίκη του Θείου Σαμ στον ψυχρό πόλεμο ΗΠΑ – ΕΣΣΔ στην πόλη που κάποτε ονομαζόταν Στάλινστάντ. Έναν πόλεμο που στις μέρες μας, όπως θα δούμε, συνεχίζεται με αμείωτη ένταση με τα δύο στρατόπεδα να ονομάζονται Δυτικός κόσμος και μετανάστες.

DSC_0921 f s

Στην είσοδο αφήνουμε τις ταυτότητές μας και λαμβάνουμε ειδικές ταυτότητες ( Besucherkarte) επισκεπτών. Αφεντικό εδώ είναι η ιδιωτική εταιρεία ασφάλειας B.O.S.S. Το όνομα της αναγράφεται στην κορυφή των προσωρινών διαβατηρίων μας για την επίσκεψή μας στον σκοτεινό κόσμο των Γερμανικών Lager. Είναι σχεδόν 1.30 και στις 4 πρέπει να φύγουμε, όπως και κάθε άλλος επισκέπτης εδώ. Στην είσοδο μας περιμένει φρέσκος και χαμογελαστός ο 23χρονος Σύριος πρόσφυγας Καρίμ Ζίεαντ. ‘Ελάτε μαζί μου στο διαμέρισμά μας’ μας λέει.  Διασχίζουμε το τεράστιο στρατόπεδο, μια μίνι Βαβέλ όπου οι πρόσφυγες μένουν είτε σε 4-5 παλιά και ανακαινισμένα κτίρια, ή, σαν τον Αμπντουλά και τους φίλους του, στις σειρές από γκρι και μπλε κοντέηνερ. Έντεκα δωμάτια, με 5 άτομα στο κάθε δωμάτιο των περίπου 20 τετραγωνικών. Τέσσερις τουαλέτες και τέσσερα ντους για 55 άτομα. Δίπλα ακριβώς στα κοντέηνερ και δίπλα σε μια παιδική χαρά όπου παιδάκια παίζουν αμέριμνα κάνει την εμφάνισή του ένα περιφραγμένο κτίριο με χοντρό συρματόπλεγμα. Την φυλακή του μέρους. Με κρατούμενους να περιμένουν την απέλασή τους.

Φθάνουμε στο δωμάτιο των Σύριων, ένα από τα 11 <<διαμερίσματα>> αυτής της σουρεαλιστικής οικίας από κοντέηνερ. Στα <<αναμαλλιασμένα>> κρεβάτια κουβέρτες, σμαρτ κινητά, τράπουλες, ξεχειλισμένα τασάκια, κουτιά από φθηνό νεσκαφέ, πετσέτες, σακούλες και σεντόνια συνθέτουν το όχι ακριβώς αναπαυτικό οικοσύστημα της καθημερινότητας των Σύριων προσφύγων στο κέντρο.

DSC_0940 f s

Παρέα με τον Αμπντουλά είναι τα δύο ξαδέρφια του με τους οποίους ταξίδεψε από την Συρία στο Γερμανικό όνειρο, ο 25χρονος Άλαα Οσάμα και ο 23χρονος Αμντουλά Χάτεμ.

‘Πριν, στην Συρία, περιμέναμε να πεθάνουμε. Τώρα ήρθαμε εδώ στις 21 Ιουνίου και πάλι περιμένουμε.’ λέει ο ψιλόλιγνος Αμπντουλά, προσθέτωντας <<Είμαστε Παλαιστίνιοι Σύριοι, φύγαμε το 2013 από το Γιαρμούκ, το κέντρο για πρόσφυγες εκεί, τόσο οι στρατιώτες του Ασάντ όσο και οι αντάρτες του Free Syria Army ήταν επικίνδυνοι για εμάς. Δεν τους αρέσουν οι Παλαιστίνιοι. Περπατήσαμε στην Τουρκία, πήγαμε με λεωφορείο στην Κωνσταντινούπολη, έπειτα περπατήσαμε στην Βουλγαρία, περνώντας τρία βουνά και από εκεί ήρθαμε εδώ.>>.

DSC_0905 s

Στην ερώτησή μας γιατί επέλεξαν την Γερμανία η απάντησή τους ήταν: <<Θα χάσεις το μέλλον σου, θα χάσεις την ζωή σου, θα χάσεις τα πάντα αν μείνεις στην Συρία. Αναγκαστικά θα φύγεις. Ήρθαμε εδώ για να βρούμε δουλειά και να ολοκληρώσουμε τις σπουδές μας. Έχουμε χάσει έναν χρόνο από την ζωή μας. Δεν θέλαμε να πάμε σε μια χώρα σαν την Ιταλία,, ή, την Ελλάδα όπου δεν υπάρχουν δουλειές. Αν θες να δουλέψεις η Γερμανία είναι η καλύτερη χώρα στην Ευρώπη για αυτό.>>.

DSC_0915 f s

Εν τω μεταξύ παρατηρούμε δίπλα στο μικρό ψυγείο του δωματίου ένα ηλεκτρικό μάτι για μαγείρεμα και στο τραπέζι μια στοίβα πλυμένα πιάτα και μαχαιροπήρουνα. Ρωτάμε τον Καρίμ γιατί: <<Στην κουζίνα υπάρχει μόνο ένα τραπέζι. Δεν έχει κουζίνα να μαγειρέψουμε, ούτε βρύση. Μαγειρεύουμε με αυτό το μάτι.>>. Τον ρωτάω από που πίνουνε νερό, <<από τις βρύσες τις τουαλέτας>> μας λέει. Η πλουσιότερη χώρα της Ευρώπης δεν παρέχει κουζίνα για μαγείρεμα στους πρόσφυγες του κέντρου λοιπόν και ούτε καν τρεχούμενο νερό στα γυμνά από ανθρωπιά κοντέηνερ. Το θέαμα της άδειας κουζίνας, που είδαμε με τα μάτια μας, λέει πολλά για την στάση των αρχών απέναντι σε αυτούς τους ανθρώπους. Και να ήταν μόνο αυτό: <<Το κέντρο δεν έχει κανέναν ψυχολόγο, ή, κοινωνικό λειτουργό για να μας μιλήσει. Θέλουμε να μάθουμε Γερμανικά και δεν μας έχουν δώσει ούτε ένα βιβλίο>>, μας λένε τα παιδιά.

DSC_0995 s

Πιθανόν, ένας απο τους κυνικούς λόγους των αρχών να μην παρέχουν τα στοιχειώδη για την καθημερινότητα των μεταναστών, είναι ότι πολλοί από αυτούς θα απελαθούν. Ή να το πούμε πιο λιανά: Φαίνεται ότι στόχος των αρχών είναι να ξεφορτωθούν όσο περισσότερους μετανάστες γίνεται. Πέρα από τα μύρια προβλήματα που κουβαλάνε οι πρόσφυγες αυτοί στις πλάτες τους, έρχεται να προστεθεί και αυτή η ανασφάλεια της απέλασης λοιπόν… Φθάνουν στο κέντρο, περνάνε από τρεις συνεντεύξεις και κάποιοι θα περάσουν μήνες ακόμη και χρόνια εδώ. Κάποιοι μετανάστες στην Γερμανία βρίσκονται εγκλωβισμένοι ακόμη και δέκα χρόνια σε τέτοια κέντρα. Δεν μπορούν να φύγουν από κέντρο για να πάνε κάπου αλλού στην Γερμανία και δεν μπορούν να δουλέψουν αν δεν πάρουν το ΟΚ από το κέντρο. Ακόμη και τότε όμωε πληρώνονται μάξιμουμ ένα ευρώ την ώρα. Τα πάντα ρει στον Γερμανικό γραφειοκρατικό λαβύρινθο στο ζήτημα αυτό. Προφανώς πολλοί πρόσφυγες καταρρέουν: Στις 28 Μαίου του 2013 ένας πρόσφυγας από το Τσαντ της Αφρικής έλαβε το γράμμα της απέλασης από τις Γερμανικές αρχές. Προτίμησε να αυτοκτονήσει. Όπως αναφέρει η μαρτυρία ενός άλλου πρόσφυγα του κέντρου στο μπλογκhttp://www.thevoiceforum.org/node/3512 <<είχε κουραστεί να απευλάνεται σε άλλες πόλεις λόγω της συμφωνίας του Δουβλίνου ΙΙ>>. Σύμφωνα με το ίδιο μπλογκ μετά την αυτοκτονία του άτυχου Αφρικανού, οι μετανάστες του κέντρου οργάνωσαν συγκέντρωση διαμαρτυρίας. Το αποτέλεσμα; <<Πολλοί από τους πρόσφυγες που έλαβαν μέρος πιέστηκαν και τέθηκαν σε καθεστώς παρακολούθησης από την ιδιωτική εταιρεία ασφάλειας του κέντρου B.O.S.S και από την αστυνομία. Μια γυναίκα έδωσε συνέντευξη σε έναν τηλεοπτικο σταθμό του Βραδεμβούργου και έπειτα οι σεκιουριτάδες σταμάτησαν να δίνουνε φαγητό σε αυτή και τα παιδιά της. Στην συνέχεια αυτή και τα παιδιά της απελάθηκαν στην Σερβία.>>.

DSC_0025 f s

Τον Σεπτέμβριο του 2013 η Γερμανική εφημερίδα Süddeutsche Zeitung είχε συνέντευξη με τον Γερμανό δικηγόρο Αντρέας Φίσερ – Λουσκάνο που ασχολείται χρόνια με το ζήτημα. Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά:

<<Σύμφωνα με μια απόφαση του γερμανού υπουργού εσωτερικών του 2006, η ομοσπονδιακή αστυνομία μεταχειρίζεται τους μετανάστες όχι σαν πιθανούς a priori ανθρώπους που ψάχνουν για άσυλο, αλλά, σαν παράνομους μετανάστες. Πολλοί πάνε κατευθείαν φυλακή για να τους προετοιμάσουν για απέλαση. Πολλοί μετανάστες στο Eisenhuttenstadt καταδικάζονται με συνοπτικές διαδικασίες. Μέσα σε δέκα λεπτά.>>.

Ο Γερμανικός οργανισμός http://lagerwatcheisen.blogsport.eu/ που παρακολουθεί υποθέσεις μεταναστών στην Γερμανία αναφέρει χαρακτηριστικά: << Μια ιδιαιτερότητα του Eisenhüttenstadt είναι η σχέση της αστυνομίας εδώ με τα δικαστήρια. Ο διαχωρισμός των εξουσιών που διαχωρίζει μια δημοκρατία από ένα αστυνομοκρατούμενο κράτος, δεν φαίνεται να ισχύει για όσους ψάχνουν άσυλο εδώ. Αυτό δεν είναι φανερό μόνο από το γεγονός ότι τα δύο ινστιτούτα συστεγάζονται στον ίδιο χωρό στο κέντρο, αλλά, και από την συμπεριφορά των αστυνομικών στην διαδικασία σχετικών δικαστικών υποθέσεων. Τους επιτρέπεται να διακόπτουν τους δικηγόρους της υπεράσπισης των προσφύγων και να εισέρχονται στον χώρο της δίκης όποια ώρα θέλουν με την ανοχή του δικαστή.>>.

DSC_0022 s

Επίσης, στο μπλογκ του πρώην κάτοικου του κέντρου και σε άλλα σάιτ γίνονται δεκάδες αναφορές για περιστατικά αποτυχημένων αυτοκτονιών, περιστατικών βίας και ξαφνικών εξαφανίσεων μεταναστών από το Lager του Eisenhüttenstadt. Π.χ οι αρχές ήθελαν να απελάσουν μια οικογένεια από το Κουρδιστάν. Ο πατέρας πήρε 20 υπνωτικά χάπια για να αυτοκτονήσει. Ένας γιατρός έσωσε την ζωή του την τελευταία στιγμή. Ένας Νιγηριανός πρόσφυγας που είχε διαβήτη και ηπατίτιδα C, απελάθηκε γιατί, σύμφωνα, με το μπλογκ, <<ήταν ακριβό για τις Αρχές να του παρέχουν περίθαλψη>>.

DSC_0910 s

Εν τω μεταξύ, στην κουβέντα μας με τον Άλαα Οσάμα μας εξιστορεί την δικιά του εμπειρία από την ποιότητα της περίθαλψης που προσφέρει το κέντρο: <<Έχω ένα πρόβλημα με τα μάτια μου και χρειάζομαι καινούργια γυαλιά. Πήγα στην νοσοκόμα και της είπα το πρόβλημά μου στα αγγλικά. Έπειτα άρχισε να ωρύεται και να μου φωνάζει στα Γερμανικά!>>. Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ένα άλλο Γερμανικό μπλογκ υποστήριξης μεταναστών: <<Πρόσφυγες οι οποίοι πάσχουν από κάθε είδους ασθένεια στο Eisenhüttenstadt αντιμετωπίζουν τις φωνές μιας από τις δύο νοσοκόμες, της <<Schwester Sabine>> – αδερφής Σαμπίνε>>.

Είναι γνωστό ότι η ανεργία και ο ρατσισμός πάνε χέρι χέρι στο πρώην ανατολικό τμήμα της Γερμανίας. Η πόλη του Eisenhüttenstadt δεν αποτελεί εξαίρεση στο ζήτημα αυτό. Όπως μας είπανε τα παιδιά, όταν πάνε για ψώνια στο σούπερ μάρκετ οι ταμίες αρνούνται να τους μιλήσουν στα αγγλικά και τους λένε <<Εδώ είναι Γερμανία>>. Πολύ συχνά, μάλιστα, όταν πληρώνουν για τα ψώνια τους πολλοί/πολλές ταμίες χρησιμοποιούν κλινέξ χαρτομάντηλα για να πάρουν/πιάσουν τα χαρτονομίσματά τους! <<Δεν είμαι ένα ζώο για να κάνουν κάτι τέτοιο>>, μας λέει ο Αμπμντουλά, πρσθέτωντας << είναι σαν να μας λένε, σας μισούμε>>.

DSC_0836 f s

Η Γερμανίδα δημοσιογράφος Αστρίντ Σάφερς που είναι μαζί μας μου επισημαίνει κάτι πολύ σημαντικό: <<Το γεγονός ότι οι Γερμανικές αρχές φέρνουν τους μετανάστες σε απομονωμένα μέρης της πρώην ανατολικής Γερμανίας, με έντονο ρατσισμό όπως εδώ γίνεται επίτηδες. Αυτή είναι η πολιτική τους στο ζήτημα του άσυλου για μετανάστες. Η συντηρητική κυβέρνηση της Γερμανίας δεν θέλει πολλούς μετανάστες στην χώρα.>>.

Περσινό ρεπορτάζ του Der Spiegel ανέφερε: <<Σύμφωνα με το Γερμανικό Ομοσπονδιακό Οργανισμό για την Μετανάστευση και τους Πρόσφυγες (BAMF), το πρώτο εξάμηνο του 2013 έφθασαν στην Γερμανία οι περισσότεροι πρόσφυγες που ζητάνε άσυλο από οποιαδήποτε άλλο εξάμηνο από το 1999. Το 2013 το νούμερο αυτό αναμένεται να ξεπεράσει τους 100.000>>. Οι αιτίες αυτού του κύματος προσφύγων δεν είναι μόνο εμφύλιες συρράξεις σαν αυτή στην Συρία, ή, η εξαθλίωση πολλών Αφρικανικών χωρών. Η ευρωπαική κρίση είναι παρούσα και αυτή στην καφκική πραγματικότητα του Eisenhüttenstadt.

DSC_0014 s

Καθώς οι ακτιβιστές ακούνε την ιστορία ενός Αφρικανού από την Ερυθραία που έχει αφόρητους πόνους στο στομάχι του και χρειάζεται άμεση νοσοκομειακή περίθαλψη, ζητάμε από τον Καρίμ να μας ξεναγήσει στο κέντρο. Παιδιά παίζουν μπάλα, μπουγάδες κρέμονται από τα παράθυρα των κτιρίων, πηγαδάκια από πρόσφυγες κάθονται ψάχνοντας για σκιές για να αποφύγουν τον ζεματιστό ήλιο, οικογένειες κουβαλάνε ψώνια. Καθώς περνάμε από ένα κοντέηνερ μιλάμε με δύο Πακιστανούς. Πριν προλάβω να τους ρωτήσω κάτι μετά το αρχικό μου γεια, ο ένας εκ των δύο μου λέει σε άπταιστα ελληνικά: << Έλληνας δεν είσαι; Έμενα οκτώμιση χρόνια στην Αθήνα. Πρώτα στο Μενίδι και μετά στα Κάτω Πατήσια. Δούλευα σαν μαραγκός>>. Τον ρωτάμε γιατί είπε γεια στην χώρα μας για να καταλήξει σε μια άγνωστη Γερμανική κωμόπολη, που του φαίνεται σαν χωριό: <<Δεν είχε δουλειά στην Ελλάδα. Μου είχαν επιτεθεί και χρυσαυγίτες και φοβόμουνα να βγω από το σπίτι μου. Πολλή φτώχεια και πολλή βία. Εδώ μπορείς να βρεις και δουλειά, έχει καλύτερη ασφάλεια από Ελλάδα>>. Πριν πούμε στον 34χρονο Νομί Ρουμπέρ αντίο τον ρωτάμε πως νιώθει τώρα που άφησε την χώρα μας. Έφυγε απογοητευμένος; << Εννοείται. Εγώ δεν έμενα με άλλους Πακιστανούς. Εγώ έμενα μαζί με Έλληνες, μαζί με το αφεντικό μου. Είμασταν μια οικογένεια.>>.

DSC_0008 s

Και οι περισσότεροι μετανάστες του κέντρου είναι μια οικογένεια εδώ. Οι αντιξοότητες που βιώνουν τους δένουν. <<Παίζουμε συχνά ποδόσφαιρο και βόλει όλοι μαζί εδώ>>, μας λέει ο Καρίμ. Ενω ο Αμπντουλά πρόσθεσε ότι <<Το δωμάτιο μας είναι ένα είδος κοινωνικού κέντρου. Όλοι μας ξέρουν και περνάνε από εδώ για να μιλήσουν μαζί μας.>>. Πιο πριν είχα δει ένα χαρτί στους διαδρόμους των κοντέηνερ σε διάφορες γλώσσες που καλούσε τους μετανάστες να δουν το Μουντιάλ. Ο θρίαμβος της Γερμανικής ομάδας, θα σκεφτόταν κανείς, ήταν μια καλή ευκαιρία για να έρθουν οι Γερμανικές αρχές λίγο πιο κοντά με τους μετανάστες. Στην πράξη βέβαια <<πήγαμε όλοι μας ενθουσιασμένοι να δούμε το ματς, σχεδόν όλοι υποστήριζαν την Γερμανία>> θυμάται ο Αμπντουλά και <<μετά το τέλος του ματς οι άνθρωποι του κέντρου δεν έκαναν τίποτα. Κανένας πανηγυρισμός, κανένα πάρτυ. Πήγαμε πίσω στα δωμάτιά μας μέσα σε μια απόλυτη ησυχία>>.

DSC_0898 f s

Νωρίτερα είχαμε ρωτήσει τα παιδιά για την διατροφή τους στο κέντρο. Την μέρα που τους συναντήσαμε νήστευαν για το Ραμαζάνι και το δωμάτιο ήταν μια καυτή σάουνα με την θερμοκρασία να είναι πάνω από 40 βαθμούς. Κάθε μέρα λαμβάνουν από το κέντρο δύο σακούλες με 2-3 ντομάτες, αγγούρια και πιπεριές, μήλα αμφιβόλου ποιότητας, ένα κουτάκι μέλι και ένα κουτάκι μαλακού τυριού. Δεν τους παρέχεται λάδι, βούτυρο, αλάτι, πιπέρι, ψωμί. Πρέπει να ψωνίσουν για αυτά τα υλικά με τα περίπου 46 ευρώ που λαμβάνουν κάθε δέκα μέρες από τις αρχές. Όπως μας λέει ο Αμπντουλά: <<Είναι πρόβλημά σου το πως θα τα φας και πως θα τα μαγειρέψεις. Κάθε μέρα μας δίνουν και μια σάλτσα από ντομάτα με ρύζι. Τίποτα άλλο. Σχεδόν δεν τρώμε εδώ. Το τυρί που μας δίνουν δεν τρώγεται.>>. Ένα μπάνιο στην πισίνα της πόλης κοστίζει 4 ευρώ την ώρα. Μια αίθουσα που παρέχει σύνδεση με το ίντερνετ για όλους τους πρόσφυγες είναι ανεπαρκής. Έχουν 30 λεπτά για να σερφάρουν, η σύνδεση είναι πολύ αργή. Το σήμα των κινητών τους δεν δουλεύει καλά στα δωμάτιά τους. Ο Άλαα έχει να μιλήσει στην μητέρα του από το 2013, όταν και έφυγε από την Συρία. <<Είναι στον Λίβανο τώρα.>>, μας λέει. Ο πατέρας του είναι παγιδευμένος στην Συρία. Πολλοί φίλοι του έχουν σκοτωθεί και από τις δύο αντιμαχόμενες μεριές. <<Γεννήθηκα πρόσφυγας>> προσθέτει, <<σε έναν Παλαιστινιακό προσφυγικό καταυλισμό στην Συρία. Και τώρα είμαι εδώ >>.

DSC_0922 f

Σε ένα κέντρο όπου ακόμα και τα εσώρουχα και τα ρούχα που προσφέρει το Γερμανικό κράτος στους πρόσφυγες είναι μεταχειρισμένα, παλιά, σε λάθος μέγεθος. Ο Αμπντουλά μας δείχνει ένα τεράστιο παντελόνι που του έδωσαν στο οποίο θα μπορούσε να κάνει, κυριολεκτικά, μια βουτιά μέσα του.

Ευτυχώς δεν είναι όλα μαύρα και άραχνα στην πόλη. Ένας άλλος Σύριος φίλος των παιδιών μας είπε ότι ένας ηλικιωμένος Γερμανός τους πήρε με το αμάξι του αργά το βράδυ από την άλλη άκρη της πόλης για να τους πάει στο κέντρο. Σε κουβέντα που είχαμε με τον 23χρονο Ζερού από την Ερυθραία, που ταξίδεψε από την χώρα του στην Λιβύη, έπειτα με ένα σαπιοκάραβο στην Σικελία, <<είμασταν όρθιοι ο ένας δίπλα στον άλλο για τέσσερις μέρες και νύχτες, σε μια θύελλα ένα βράδυ πέφταμε ο ένας πάνω στον άλλο από τα κύματα>>, μας λέει χαμογελαστός, και έπειτα με τρένο στην Γερμανία. Ο Αφρικανός μετανάστης, που ήρθε πρόσφατα στην Γερμανία από ένα εξαθλιωμένο χωριό της χώρας του, που μαστίζεται από έναν πολύχρονο πόλεμο με την Αιθιοπία, μας είπε για την δικιά του ζωή εκεί: <<Στην Ερυθραία τα πολιτικά πρόβλήματα είναι τεράστια. Έχουμε μια ακραία δικτατορία. Εδώ η ζωή είναι πολύ καλή. Υπάρχουν κάποιες υποδομές, κάποια ελευθερία και ειρήνη>>.

DSC_0926 s

Η ειρωνεία εδώ βέβαια είναι ότι κάποιοι ξένοι είναι καλοδεχούμενοι από την Γερμανική κυβέρνηση στην πόλη. Η πολυεθνική εταιρεία χαλυβουργίας ArcelorMittal του Ινδού κροίσου Λάκσμι Μιτάλ ανέλαβε τα ηνία της τοπικής χαλυβουργίας το 2005. Όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά στην ιστοσελίδα της: << Μια ιδιαίτερη αδυναμία είναι το γεγονός ότι η εταιρεία βρίσκεται σε μια περιοχή που έχει μια φτωχή εικόνα όσον αφορά την ελκυστικότητά της προς πιθανούς επενδυτές>>. Ούτε λόγος στην σελίδα βέβαια για το κέντρο, ή, για την πρόσφατη διαδήλωση εκεί του ακροδεξιού Γερμανικόυ κόμματος NPD στην οποία ένας δημοτικός σύμβουλός τους, ο Μάρκ Νόακ, επιτέθηκε με σπρέυ πιπεριού στους αντιφασίστες διαδηλωτές που πήγαν για να προστατέψουν τους μετανάστες του κέντρου. Το Γερμανικό κράτος και τα συμφέροντα που υποστηρίζει, έχουν κάποιες αρχές…Αρχές τις οποίες αμφισβήτησαν έντονα οι Γερμανοί ακτιβιστές των οργανισμών www.stopdeportationcamp.org καιhttp://lagerwatcheisen.blogsport.eu/ που στα τέλη Αυγούστου διοργάνωσαν την συγκέντρωση διαμαρτυρίας για την ιστορία του Eisenhuttenstadt απαιτώντας το κλείσιμό του. Όπως αναφέρεται στο σάιτ του μπλογκ << Στο Eisenhüttenstadt το όραμα <<Ευρώπη – Φρούριο>> είναι ορατό και ασκείται στην πράξη>>. Μεταξύ 22 Αυγούστου και 1 Σεπτεμβρίου λοιπόν, μια σειρά από διαμαρτυρίες και δρώμενα, από πορείες ποδηλατών εώς μια τεραήμερη διαμαρτυρία μπροστά στο κέντρο, μια εκστρατεία με τίτλο <<No Jail for Refugees>> ( Καμιά Φυλακή για Πρόσφυγες), η αφίσα της οποίας κοσμούσε τους τοίχους του Βερολίνου, θέλησαν να ευαισθητοποιήσουν τους Γερμανούς πολίτες για το τεράστιο αυτό ζήτημα.

DSC_0031 f s

Η ώρα της αναχώρησής μας πλησιάζει όμως. Χαιρετάμε τους Σύριους φίλους μας και περπατάμε προς την έξοδο. Αφήνουμε τα πρόσκαιρα διαβατήριά μας στους ανέκφραστους σεκιουριτάδες στην είσοδο του μέρους. Λίγα μέτρα μετά την έξοδο ένας χαμογελαστός Πακιστανός μας καλεί να βγάλουμε φωτογραφία τα τρία βραχιολάκια, στα χρώματα της Γερμανικής σημαίας, που στολίζουν τον δεξί του καρπό. Δίπλα του ο 50άρης νοτιοαφρικανός φίλος του μας λέει: << Μην μας ξεχάσετε. Αν ξανάρθετε εδώ, φέρτε μου σας παρακαλώ καφέ. Δεν έχω καφέ να πιω.>>. Στην Γερμανία του 2014 ο καφές είναι ένα  είδος πολυτελείας αν είσαι ένας πρόσφυγας σε μια ξεχασμένη γωνιά της χώρας…

Πηγή : http://spysun.wordpress.com/2014/09/30/%CE%B3%CE%B5%CF%81%CE%BC%CE%B1%CE...