Ελευθερία - Θέλω και Επιθυμώ - Η πεμπτουσία της Θελήσεως

 

Η πεμπτουσία της Θελήσεως

 

Η μόνη εφικτή επανάσταση για το παρόν και το μέλλον είναι η επανάσταση της Ύπαρξης και της προσωπικής Ευθύνης... Αφυπνιστείτε και αντιληφθείτε άμεσα πως όλοι μας είμαστε κομμάτι, αυτού που αποκαλούμε (και συχνά αηδιάζουμε) "Κοινωνία - Έθνος- Ανθρωπότητα". Πείτε όχι στο άδικο, το ανήθικο και το άνομο, κόντρα στο ψευδές προσωπικό σας συμφέρον. Κάντε απλά το Σωστό, όποιο κι αν είναι το τίμημα και θα εκπλαγείτε για πότε θα αλλάξουν τα πράγματα. Εσείς δώσατε το δικαίωμα να σας "διοικούν" και να αποφασίζουν για σας. Εμείς δίνουμε το "δικαίωμα" σε κάθε κακόβουλο ή "δόλιο" άνθρωπο, σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο, να παρεμβαίνει και να "κομματιάζει" τα όνειρά μας. Όταν επιτρέπουμε το άδικο να γίνεται και να κυριαρχεί, δεν αντιλαμβανόμαστε πως αργά ή γρήγορα αυτό θα γυρίσει πάνω μας. Είναι προς το συμφέρον μας να υπερασπιζόμαστε το Δίκαιο.

Το να υπερασπίζεσαι τα θέλω σου είναι το δυσκολότερο πράγμα από όλα. Τα "θέλω" μας είναι αυτό που είμαστε. Αυτό που γεννηθήκαμε και επιλέξαμε να πραγματώσουμε σε αυτή την ζωή. Από την στιγμή που το θέλω μας δεν εμποδίζει και δεν παρεμβαίνει στα "Θέλω" των συνανθρώπων μας κανείς δεν έχει το δικαίωμα να μας τα στερήσει. Όλοι μας γεννιόμαστε ελεύθεροι, γυμνοί, αγνοί. Και οφείλουμε να παραμείνουμε έτσι, μέχρι ο θάνατος να μας "ελευθερώσει". Κανένα κράτος, κανένας Νόμος, καμιά θρησκεία, καμιά "Ιδεολογία" δεν έχει το δικαίωμα να μας "φυλακίσει" και να μας κάνει να συμβιβαστούμε με μια πραγματικότητα που σε άλλες συνθήκες ουδέποτε θα επιλέγαμε. Εκεί που κυριαρχεί έστω και στο ελάχιστο κόκκος φόβου, Ελευθερία δεν υφίσταται. "Φοβάσαι"; Τότε στα σίγουρα γνωρίζεις τι θα πει σκλαβιά. Ο Φόβος ανέκαθεν ήταν το κύριο συστατικό της σκλαβιάς. Σκλαβιά σε ιδεολογίες, σκλαβιά σε κοινωνικά στερεότυπα, σκλαβιά του Εγω, σκλάβος των συνηθειών, σκλάβος του χρήματος, σκλάβος της γνώμης, άποψης, κριτικής των άλλων. Γιατί να μας αξίζει να ζούμε σε τελική ανάλυση, εάν είμαστε ζωσμένοι με φόβο;

Ας προσπαθήσουμε να ζήσουμε δίχως συμβιβασμούς, δίχως "πρέπει" και περιορισμούς, ας προσπαθήσουμε να ζήσουμε δίχως Φόβο. Τι φοβάσαι; Τι έχεις να χάσεις; Ό,τι, μα ο,τι κι αν κάνεις αργά η γρήγορα θα πεθάνει μαζί με σένα..

Έχεις την αίσθηση πως μια ζωή "φυλακής" θα σε ικανοποιήσει ή θα σε "χορτάσει"; Την Ύλη όσο κι αν την γευτείς ποτέ δεν σε "γεμίζει", πάντα θες "κι άλλο" δίχως ποτέ να νιώθεις γεμάτος. Έχεις αναρωτηθεί γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί η Ύλη, είναι μια φυλακή πόνου και εφήμερων απολαύσεων. Είναι η φυλακή του Νου και της συνείδησης μας. Όσο πλούτο κι αν έχεις, όσα υλικά αγαθά κι αν έχεις αποκτήσει μέσα σε 1 στιγμή, μπορεί να τα χάσεις όλα. Με μια απρόβλεπτη φυσική καταστροφή, με μια ξαφνική φωτιά που εσύ ο ίδιος άθελά σου θα βάλεις, με τον "ξαφνικό" σου και απρόβλεπτο θάνατο. Ό,τι νομίζεις πως σου ανήκει, δεν είναι δικό σου. Είσαι απλά διαχειριστής ορισμένων "αγαθών". Αγαθά που κάθε άνθρωπος, θα έπρεπε και πρέπει να απολαμβάνει. Ο "κόπος" σου να τα αποκτήσεις; Η εξαγορά της φυλακής σου. Γιατί "πληρώνεις" σε χρόνο, ιδρώτα και αίμα για να τα αποκτήσεις. Πληρώνεις με νόμισμα, που τα αγαθά από μόνα τους δεν μπορούν να σου αναπληρώσουν. Δεν μπορεί η εργασία σου να σου αναπληρώσει τον χαμένο χρόνο της εφηβείας ή της ηρεμίας σου. Δεν μπορεί το μεταπτυχιακό να σου χαρίσει χρόνο για ελεύθερη σκέψη και απόλαυση της ζωής. Δεν μπορεί το άγχος να σε λυτρώσει. Το άγχος ξέρει άριστα μόνο να σκοτώνει και να φθείρει. Και μόνο αυτό. Αποκτάς ένα κάρο "γνώσεις", γίνεσαι καταρτισμένος και μετά από λίγα χρόνια έχεις ξεχάσει τουλάχιστον τα μισά από όσα δεν σου χρειάστηκαν ποτέ στην πραγματική ζωή σου. Διαβάζεις τόμους βιβλίων για το πανεπιστήμιο, για θέματα που κυριολεκτικά σου είναι άχρηστα στην πορεία της ζωής σου. Νιώθεις μορφωμένος ενώ κατ' ουσίαν δεν ξέρεις καν τον εαυτό σου ,διότι ποτέ δεν είχες αφιερώσει ουσιαστικό χρόνο για αυτόν. Δεν μπορούν οι απαιτητικές μελέτες των σπουδών σου να αναπληρώσουν το γέλιο και την ευτυχία που "κλώτσησες" για να τα αποκτήσεις (τα πτυχία σου). Δεν μπορεί το αμάξι σου και το πολυτελές σου σπίτι να αναπληρώσει το κενό της μοναξιάς σου ή την ανυπαρξία αληθινών ανθρώπων κοντά σου. Είναι τραγικό άνθρωποι να ρωτάνε κάποιον "πόσο δούλεψε" ή να τον ζυγίζουν με βάση το αν δουλεύει, αντί να τον ρωτάνε "Πως έζησε" ή πως "ζει". Δεν μας/σου ανήκει τίποτα, το μόνο που μας ανήκει είναι τα όνειρά μας, για τα οποία οφείλουμε να πολεμήσουμε ενάντια σε κάθε τι. Τα όνειρά μας και η υπεράσπισή τους δεν μας καθιστούν "μόνους" (αν αυτό φοβάσαι) γιατί πάντα υπάρχουν άνθρωποι συμβατοί για να τα μοιραστούμε. Αναζήτησέ τους και ζήσε. Και μέχρι να τους βρεις ασχολήσου και λίγο με τον εαυτό σου, κάνε τον καλύτερο, άστον να "αναπνεύσει".
 

Πραγματική ελευθερία, δίχως Θέληση - Αγάπη και Πίστη, δεν υφίσταται.

 

"Εάν δεν πιστεύεις στο ανέλπιστο, ποτέ δεν θα το κατορθώσεις" - Ηράκλειτος

"Πρέπει" να θελήσουμε να απελευθερωθούμε από την ψευδαίσθηση των Υλικών αγαθών, του Χρήματος και της "επαγγελματικής καταξίωσης". Να απελευθερωθούμε από κάθετι ψευδεπίγραφο και τεχνητό. Να απελευθερωθούμε εν ολίγοις από την φυλακή του υλισμού και της αξίας που δίνουμε στην ύλη. Τι σημασία έχει αν είσαι πλούσιος ή φτωχός; Σημαίνει μήπως πως έχεις καταφέρει να ζήσεις; Σημαίνει μήπως πως έχεις ανθρώπους να σε αγαπάνε; Μήπως σημαίνει πως είσαι ευτυχισμένος; Ο καθένας μας είναι εκ φύσεως προικισμένος για συγκεκριμένα πράγματα και αυτά και μόνο αυτά θα πρέπει να ακολουθεί και πάνω σε αυτά να εξελίσσεται. Δεν χρειαζόμαστε το "σχολείο" και κανέναν υποβολέα για να μάθουμε εάν βαθιά μέσα μας θέλουμε να γίνουμε ζωγράφοι, συγγραφείς, οικοδόμοι, υδραυλικοί, αγρότες, Φιλόσοφοι, Γλύπτες, πολιτικοί επιστήμονες, αρχιτέκτονες, δικηγόροι, Ιστορικοί ή οτιδήποτε άλλο, πόσο μάλλον δε εάν έχουμε την ικανότητα να το κάνουμε πράξη. Το γνωρίζει πρωτίστως η καρδιά μας, από την παιδική μας κιόλας ηλικία. Μια καρδιά που δεν έχουμε μάθει να την ακούμε, που την φυλακίζουμε καθημερινά σε τεχνητά "πρέπει" και σε τεχνητές πραγματικότητες.

Πρέπει να θελήσουμε να σταματήσουμε να δίνουμε σημασία σε όσα μας "χωρίζουν" και να δώσουμε σημασία σε όσα μας "ενώνουν". Σπαταλάμε ζωές ολόκληρες σε όσα δεν θέλουμε, αναπολώντας όσα δεν ζήσαμε, γερνάμε και πεθαίνουμε κενοί. Κρίνουμε τους συνανθρώπους μας προσπαθώντας να γεμίσουμε τις δικές μας ανασφάλειες και τα δικά μας αδιέξοδα, σε μια προσπάθεια να "νιώσουμε" καλά, ενώ μέσα μας κυριαρχεί μονάχα θλίψη και δυστυχία. Δίνουμε σημασία στα λόγια των άλλων, επειδή φοβόμαστε να υπερασπιστούμε τα θέλω μας, με αποτέλεσμα να γινόμαστε σκλάβοι. Θέλουμε πάση θυσία να "είμαστε" ξεχωριστοί ενώ δεν βλέπουμε το αυταπόδεικτο. Ο καθένας μας είναι ούτως ή άλλως, θέλει δεν θέλει, είναι μοναδικός και ξεχωριστός.

Η Ανθρώπινη κοινωνία είναι μακράν η χειρότερη φυλακή για κάθε ελεύθερο άνθρωπο. Μια φυλακή της ψυχής, του σώματος, του Νου. Συχνά ακούμε σε παρέες, στον περίγυρο, στις τηλεοράσεις, από γονείς κ.ο.κ να γίνεται λόγος για όλους εκείνους που δεν "δουλεύουν", δεν "προσφέρουν", δεν δείχνουν πρόθυμοι να "ενταχθούν" στην κοινωνία. Τους "στολίζουν" ως κοπρόσκυλα, τεμπέληδες και πολλά ακόμα. Αυτό φυσικά και δεν προκαλεί έκπληξη μιας και οι άνθρωποι ανέκαθεν "βάφτιζαν" οτιδήποτε δεν κατανοούσαν - όπως και την αλήθεια άλλωστε, με τους χειρότερους δυνατούς τρόπους. Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή:

Η δομή του οικοδομήματος που "βαφτίσαμε" κοινωνία είναι χτισμένη πάνω σε 2 συνιστώσες. Την εκμετάλλευση και την λατρεία του Πλούτου (Χρήμα - Ύλη). Μια δομή η οποία είναι απολύτως ανήθικη, άδικη και φυσικά αντιφυσική. Γεννιόμαστε και από τα πρώτα χρόνια της ζωής μας είμαστε "αναγκασμένοι" να "εκπαιδευόμαστε" ("εφόδια" τα λένε) με "γνώσεις" προκειμένου να είμαστε "ικανοί" στο μέλλον να βρούμε μια δουλειά για να "προσφέρουμε" τις "υπηρεσίες" μας στην κοινωνία. Κανείς δεν σε ρωτάει αν θέλεις να διαβάσεις, τι θέλεις να διαβάσεις και πόσο χρόνο θέλεις να αφιερώσεις προκειμένου να το κάνεις. Κανείς δεν σε ρωτάει αν θέλεις να πας σχολείο, αν θέλεις να δώσεις "εξετάσεις", αν θέλεις να ακολουθήσεις την Χ καριέρα. Σου λένε πως στο σχολείο σε βοηθάνε, αλλά κατ' ουσίαν είναι ένα σύστημα εγκλωβισμού προκειμένου να ακολουθήσεις μόνο όσα οι βαθμοί σου λένε ότι "αξίζεις" να ακολουθήσεις και ποτέ αυτό που ενδεχομένως πραγματικά θέλεις γιατί... Σε όλη αυτή την πορεία δεν έχεις μάθει να "θες" και δεν ξέρεις καθόλου τον εαυτό σου. Όλα τα παιδιά στον κόσμο μας είναι "αναγκασμένα" να ακολουθήσουν ένα συγκεκριμένο πρότυπο ζωής. Να θυσιάσουν τις ώρες χαράς, δημιουργικότητας και παιχνιδιού προκειμένου να αποκτήσουν "εφόδια" για να είναι έτοιμα να εισέλθουν στον στίβο της ζωής όταν μεγαλώσουν. Και όλα αυτά "πρέπει" να τα κάνουν. Ουδέποτε σε ρωτάνε αν "Θέλεις" να το κάνεις, ουδέποτε σε ρωτάνε τι πραγματικά θέλεις να ακολουθήσεις, τι θέλεις να ζήσεις, τι θέλεις με την ευρύτερη έννοια του όρου και στο φινάλε τι μπορείς να προσφέρεις. Όλα είναι άριστα δομημένα προκειμένου να εκπαιδευτείς σαν ρομπότ σε ακραίες συνθήκες πίεσης - ανταγωνισμού και φυσικά άγχους με έναν και μοναδικό σκοπό. Να υπηρετήσεις την κοινωνία. Ποιόν υπηρετείς πραγματικά ομως πίσω απο την κοινωνία; Μα την εκάστοτε "Ιεραρχία", όπως έχει δομηθεί τόσο σήμερα, όσο και σε παλαιότερες εποχές. Σήμερα είναι τα εταιρικά συμφέροντα, κάποτε ήταν τα κράτη, παλαιότερα τα βασίλεια και οι αυτοκρατορίες. Πάντα ο άνθρωπος προγραμματιζόταν για να υπηρετεί τους ισχυρούς ή το εκάστοτε σύστημα που τον κρατάει δέσμιο και φυλακισμένο. Κανείς όμως δεν μπαίνει στην λογική ακολουθία να αναρωτηθεί το αυτονόητο. Πότε θα ζήσω και πότε θα απολαύσω τους καρπούς όσων παράγω ή προσφέρω; Έχουμε όσα μας είναι αναγκαία για επιβίωση και καλοζωία; Κι αν ναι, γιατί δεν καθόμαστε να τα απολαύσουμε για μας και τις μελλοντικές γενιές; Γιατί συντηρείται μια κοινωνία άγχους, μιζέριας και καθυπόταξης συνειδήσεων; Ποιός ωφελείται από αυτό; Σίγουρα όχι οι άνθρωποι. Σίγουρα όχι οι πολλοί. Με γνώμονα την ανυπαρξία γνήσιας παιδείας και αγωγής στους νέους, εύκολα φτάνει κανείς στο συμπέρασμα, πως ο άνθρωπος είτε άθελά του είτε ηθελημένα, έχει πάντα αλυσίδες να τον κρατάνε "κάτω" και να τον προστάζουν να μην κοιτάει ποτέ σε όσα έχουν πραγματική αξία.

Στην πραγματικότητα λοιπόν, δεν υπηρετείς την κοινωνία, αλλά έναν πυραμοειδή μηχανισμό, βασισμένο στην ύλη, την απόκτηση ολοένα και περισσότερων υλικών αγαθών που πάντοτε κάποιος "πάνω" από εσένα, διαμέσου του μόχθου και της απόδοσής σου, θα κερδίζει όλο και περισσότερα (και φυσικά θα ζει πιο "άνετα" από εσένα). Προκειμένου να αποκτήσεις αυτά τα περίφημα "Αγαθά" που θα σε κάνουν να ζήσεις πιο άνετα, δίνεις με μεγάλη άνεση ότι πολυτιμότερο έχεις σε αυτή την ζωή... Τον Χρόνο σου και την Ψυχή σου .

Για ποια ζωή και ποιότητα της μπορεί να μιλάει κανείς, όταν η πραγματικότητά του είναι: σκληρή δουλειά - σπίτι - ύπνος - τηλεόραση και ελάχιστος ελεύθερος χρόνος που και σε αυτόν ακόμα, σκέφτεται ή κουβαλάει τα βάρη της δουλειάς του; Πως να σκεφτεί, να νοιαστεί, να ασχοληθεί ή να ενδιαφερθεί για τον διπλανό, τον συνάνθρωπο ή τον όποιο αγαπημένο του; Οι ορίζοντές του "αποκόπτονται" από τον ίδιο του τον ουρανό. Ξεχνάει να αναπνεύσει. Δεν δημιουργεί αυτή η ζωή τραύματα; Απωθημένα; Ψυχικές διαταραχές; Δεν δημιουργεί αυτή η πραγματικότητα, πόσο μάλλον αν είσαι και άνεργος και εκτός "παραγωγικής διαδικασίας" μόνιμο άγχος;

Μια ζωή άγχους, πίεσης, κανόνων, ψευτοδιλημμάτων και όλα αυτά με τι σκοπό; Άψυχες κατακτήσεις, δυστυχία, μοναξιά, φόβο, αγωνίες. Και η ανταμοιβή; Λίγες στιγμές "ικανοποίησης", οι οποίες σε αφήνουν διαρκώς ανικανοποίητο, διαρκώς κενό, διαρκώς "λίγο". Και εσύ φίλε μου αναγνώστη αυτό το πράγμα το αποκαλείς "Ζωή"; Σίγουρα η αντίσταση σε όλον αυτόν τον προγραμματισμό είναι μια πιο υγιής και ουσιώδης αντίδραση. Μια κάποια λύτρωση από αυτή την φυλακή, κι ας πληρώσεις το τίμημα.
 

"Πρέπει να προσφέρεις"

Το ερώτημα είναι. Έτσι όπως τα έχετε κάνει, ΘΕΛΩ να προσφέρω; Σε ποιους και γιατί όμως; Στους κατόχους γιγάντιων Εταιρειών που κυριολεκτικά εξουσιάζουν και δεν σέβονται τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων; Τους αποτυχημένους διαχειριστές των κρατών που είναι δέσμιοι της ίδιας τους της ανικανότητας και της υποταγής τους σε πάσης φύσεως ανώτερα συμφέροντα από αυτούς;

Σε ποιους και γιατί πρέπει να προσφέρω; Σε ποιούς οφείλω και τι ακριβώς οφείλω και για τι πράγμα θα πρέπει να είμαι περήφανος;
 

Είμαι περήφανος που γεννήθηκα Έλληνας. Αλλά θα ήμουν περήφανος κι αν γεννιόμουν Μεξικανός ή Τούρκος και Κινέζος

Είμαι περήφανος που είμαι Χριστιανός, αλλά και αν θα ήμουν Ινδουιστής ή Ισλαμιστής ή Άθεος.

Είμαι περήφανος που είμαι λευκός. Αλλά και μαύρος να ήμουν, κίτρινος ή κόκκινος πάλι περήφανος θα ένιωθα.

Είμαι περήφανος που γεννήθηκα άνδρας. Αλλά και γυναίκα ή gay να γεννιόμουν πάλι περήφανος θα ήμουν.

Περήφανος; Για μια Φυσική επιλογή; Για μια Σύμπτωση που αποφάσισε η Φύση;

Πάμε απο την αρχή.

Είμαι ευτυχισμένος που γεννήθηκα...

Το ίδιο ευτυχισμένοι εύχομαι να είναι όσοι η φύση επέλεξε να είναι σε άλλο τόπο με άλλο χρώμα, με άλλες παραδόσεις και δοξασίες, με άλλες σεξουαλικές προτιμήσεις.

Μπορούμε λοιπόν όλοι να πορευτούμε έτσι με σεβασμό στην ευτυχία του άλλου;

 

Έχουμε αναλογιστεί ποτέ τι είναι αυτό που προσφέρουμε; Τι είναι αυτά που υπομένουμε καθημερινά; Τους εξευτελισμούς, την χειραγώγηση, την αδικία; Υπομένουμε τα πάντα μόνο και μόνο για να έχουμε ένα πιάτο φαγητό. Σε τι διαφέρουμε από τα γαϊδούρια; Σοβαρή απάντηση κανείς ποτέ δεν δίνει σε αυτό το τόσο ουσιαστικό ερώτημα και η νοητική προπαγάνδα οδηγεί σε παροξυσμό τον εκάστοτε υπερασπιστή αυτού του "λαμπρού" οικοδομήματος. Ας πούμε επιτέλους την αλήθεια:

Η δομή της ανθρωπότητας θα έπρεπε να είναι συνυφασμένη με την προσφορά, την απόλαυση, το κέφι, το χαμόγελο. Θα έπρεπε να δίνεται η ευκαιρία στον κάθε άνθρωπο να κάνει κυριολεκτικά αυτό που θέλει και μπορεί, να εκδηλώσει τις έμφυτες δημιουργικές του ικανότητες - τα ταλέντα του και διαμέσου αυτών τις πραγματικές του επιθυμίες για την ζωή. Να είναι μια κοινωνία προσφοράς και θέλησης.
 

Ναι προσφορά, αλλά σε τι;

Μα φυσικά στον πλησίον και στον συνάνθρωπο σε πραγματολογική βάση. Για παράδειγμα σήμερα, έτσι σκατά όπως είναι τα πράγματα, ο Φούρναρης δεν δημιουργεί ψωμί και εδέσματα για να τραφεί και να απολαύσει ο πλησίον του με αίσθηση προσφοράς, αλλά προκειμένου να γεμίσει το ταμείο του περισσότερα Ευρώ. Αφού δίχως αυτά δεν μπορεί να ζήσει; Δίχως αυτά δεν "αξίζει"; Τότε προφανώς και όλα θα τα κάνει για αυτά και εν τέλει θα αδιαφορήσει για τον διπλανό του ή για την αξία του έργου του. Το πιθανότερο να σιχαίνεται και την δουλειά του και μια ζωή κομπλεξισμού και άγχους οδεύει προς το προκαθορισμένο/προγραμματισμένο τέλος της.

Σήμερα, κανείς δεν "παράγει" με σκοπό την προσφορά στον διπλανό του ή πράγματι για τον πλησίον του (γνήσιος ορισμός της κοινωνίας) αλλά με μοναδικό κίνητρο την ψευτο-προοπτική του χρήματος. Είναι αλήθεια αυτό υγιές; Κι αν δεν είναι, γιατί δεν βρίσκουμε μια νέα κοινωνική φόρμουλα; Ένα νέο οικονομικό μοντέλο; Μια σύγχρονη εξελιγμένη πρόταση; Στον καπιταλισμό σταμάτησε η δημιουργικότητα του ανθρώπινου είδους ή στην κάκιστη εφαρμογή του Κομμουνιστικού συστήματος;

Για ποιον λόγο κάποιος να ζει εάν δεν μπορεί να κάνει ό,τι λαχταρά η καρδιά του; Για ποιον λόγο να ζεις εάν δεν σου δίνεται η δυνατότητα να είσαι ελεύθερος και να σέβονται τις ελευθερίες σου;

Όλοι απορούν για την νέα γενιά, που ενώ βγαίνει με όλο και περισσότερα πτυχία, είναι κάθε φορά και πιο "ηλίθια" σε επίπεδο σκέψης ή κρίσης. Και πως να είναι διαφορετικά τα πράγματα; Τους έμαθε κανείς να σκέφτονται; Να κρίνουν; Να στοχάζονται; Τους άφησε ποτέ κανείς ελεύθερους να επιλέξουν οι ίδιοι, έστω το παραμικρό, για την ζωή τους; Τους έμαθε κανείς να πειθαρχούν στο Σωστό και το Δίκαιο; Τους δίδαξε ποτέ κανείς ότι τα υλικά αγαθά δεν είναι το παν; Πως είναι ότι ωραιότερο το να αγαπούν; Να εκτιμάνε; Τι είναι πραγματικά σωστό ή λάθος; Τους έδωσε ποτέ κανείς αρχές και αξίες; Δίδαξε ποτέ κανείς τους ανθρώπους πως κανείς δεν έχει το δικαίωμα να "Άρχει" επί των υπολοίπων γιατί όλοι είμαστε ίσoι; Πως δεν έχεις το δικαίωμα να Άρχεις σε έναν συνάνθρωπο επειδή απλούστατα δεν σου ανήκει τίποτα και κανένας πέραν του εαυτού σου; Δίδαξε τέλος ποτέ κανείς στους ανθρώπους πως να Άρχουν και να Άρχονται επί του ίδιου τους του εαυτού; Από την εποχή της Ρώμης ακόμα, οι άνθρωποι εκπαιδεύονται σαν σκυλιά να υπηρετούν και μόνο η "Ελίτ" κατέχει την Γνώση και το κυριότερο... Παιδεία. Πως είναι δυνατόν να κρίνουμε την ανθρωπότητα απο την στιγμή που δεν της έχει δοθεί ποτέ η δυνατότητα να είναι Ελεύθερη;

Ακούω καθημερινά στα κανάλια να "Αγωνιούν" για την οικονομία και τις "Αγορές" και με πιάνει αναγούλα. Πότε θα νιώσουμε αγωνία για την ανθρώπινη ζωή; Πότε θα νιώσουμε "Αγωνία" για την αδικία και την απανθρωπιά; Πότε επιτέλους θα δώσουμε βάση στην Παιδεία; Ίσως ποτέ γιατί, όπως προανέφερα, ζούμε σε μια φυλακή και οι ιδιοκτήτες της πολύ δύσκολα θα μας αφήσουν ελεύθερους... Βέβαια δυστυχώς, οι χειρότεροι όλων είναι οι διάφοροι υπερασπιστές του συστήματος, από όποια παραλλαγή του κι αν "κατάγονται".
 

Όλοι λένε πως η ζωή είναι άδικη. Διαφωνώ κάθετα. Οι άνθρωποι είναι άδικοι. Η ζωή είναι υπέροχη. Οι άνθρωποι δυστυχώς όχι.

 

 

Θέλω και Επιθυμώ

Θέλω να πάω στην Ιθάκη... Θα έλεγε ο Οδυσσέας.

Θέλω να κατακτήσω και να ενώσω τον κόσμο... Θα είπε ο Μέγας Αλέξανδρος.

Θέλω να γνωρίσω την αλήθεια... Θα είπε ο Βούδας.

Θέλουμε να εξερευνήσουμε το διάστημα, τους νόμους της φύσης και του σύμπαντος... Ομολογούν οι επιστήμονες της NASA η αντίστοιχα του CERN/

Θέλουμε να οικοδομήσουμε μια παγκόσμια κοινωνία ειρήνης και ανθρωπιάς... Οραματίζονται οι μεγάλοι στοχαστές και πολιτικοί όλων των εποχών.
. . .
Θέλω να γίνω καλύτερος... Εξομολογούνται οι πράγματι μετανοημένοι και αγνοί ζηλωτές της αυτοεξέλιξης.

Θέλω να ταξιδέψω και να γυρίσω τον κόσμο και να γνωρίσω τα μυστικά του... Λένε όσοι εγκλωβίζονται σε μια συμβατική ζωή, οι ταξιδευτές και οι ονειροπόλοι.
Θέλω να γίνω σπουδαίος συγγραφέας, πνευματικός, επιστήμονας ή απλά να θέλει κανείς να γίνει σπουδαίος Άνθρωπος, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Επιθυμώ να φάω... λέμε καθημερινά.

Επιθυμώ ένα καλύτερο αυτοκίνητο... Λένε μέσα τους πολλοί από εμάς.

Επιθυμώ ένα παγωτό, να κάνω μπάνιο, να κάνω έρωτα, να κάνω γυμναστική, να πάω cinema και πάει λέγοντας.

Το Θέλω, έχει να κάνει με στόχους, με έναν βαθύτερο σκοπό, με μακροπρόθεσμους και υψηλούς στόχους ή αλλιώς, στόχους ζωής, οι οποίοι δεν αφορούν μόνο εμάς, μα και την κοινωνία/ανθρωπότητα/περίγυρο διότι είμαστε έμφυτα πλασμένοι να δημιουργούμε για την κοινή ωφέλεια και το κοινό καλό κι όχι για το μικροσκοπικό εγώ μας... Για να πετύχουμε οποιοδήποτε Θέλω μας, απαιτείται κατά κύριο λόγο αυτογνωσία, να ξέρουμε τον Εαυτό μας σε βάθος και εφόσον τον γνωρίσουμε να θέσουμε την πυξίδα της πορείας μας. Σε δεύτερο πλάνο απαιτείται αυτοπειθαρχία, αντοχή, επιμονή, πίστη στον σκοπό, προκειμένου να επιτύχουμε μακροπρόθεσμα τον στόχο της καρδιάς μας.

Η επιθυμία έχει να κάνει με το εδώ και τώρα ή με τις άμεσες ανάγκες και ένστικτά μας. Μπορεί να χαρακτηριστεί και ως Κατώτερο Θέλημα ή φθαρτό θέλημα ή πρόσκαιρο και βασίζεται στην διάθεση μας και τα μέσα που διαθέτουμε προκειμένου να εκπληρωθεί. Μπορεί να επιθυμούμε να φάμε μια λαχταριστή pizza, αλλά να μην έχουμε την οικονομική δυνατότητα για να το πραγματοποιήσουμε και να συμβιβαστούμε με ψωμί - ντομάτα και τυρί.
 

Το "Κάνε το Θέλημά Σου", δεν έχει καμιά σχέση με το "Κάνε ότι γουστάρεις, όποτε γουστάρεις, με όποιο τρόπο/μέσον ή μέθοδο γουστάρεις".

Οφείλουμε να ελέγχουμε, να τιθασεύουμε και να εξουσιάζουμε τις επιθυμίες μας - δίχως να σημαίνει πως δεν πρέπει και να τις τιμάμε - αλλά εξίσου οφείλουμε να υμνούμε, να παλεύουμε και να κάνουμε ότι είναι δυνατόν προκειμένου να εκπληρώσουμε τα Θέλω μας.

Πολλές φορές, το Θέλημα και η Επιθυμία ταυτίζονται ή είναι το ένα προϊόν - διεργασία ή αποτέλεσμα του άλλου. Δεν γίνεται να Θέλεις να γυρίσεις τον κόσμο και να γνωρίσεις τα μυστικά του και να μην επιθυμείς τα απαραίτητα χρήματα (άρα θα δουλέψεις, θα μοχθήσεις ή με κάποιον τρόπο κάπως θα τα εξασφαλίσεις) για να εκπληρώσεις τον στόχο σου. Δεν γίνεται να Θέλεις να γίνεις καλύτερος άνθρωπος και να μην επιθυμείς να μελετήσεις, να στοχαστείς, να δουλέψεις με τον εαυτό σου σε καθημερινό επίπεδο προκειμένου να το πετύχεις. Δεν γίνεται να Θέλεις να γίνεις σπουδαίος συγγραφέας ή στοχαστής και να μην επιθυμείς απομόνωση, ηρεμία, γαλήνη. Σε πολλές περιστάσεις, αν όχι πάντα, η επιθυμία είναι η Σκιά ενός βαθύτερου Θέλω αν και η επιθυμία, πολλές φορές απλά Είναι, εκφράζοντας την ζωώδη φύση μας. Εάν δεν υπάρχει Θέλω στον άνθρωπο, τότε οι επιθυμίες είναι άσκοπες, σκόρπιες, άναρχες και βασίζονται είτε στις ζωτικές ανάγκες, είτε σε προσπάθεια να καλυφθούν τα κενά της ψυχής μέσω υλικών απολαύσεων όλων των ειδών.

Δεν μπορεί όμως για παράδειγμα, να θέλεις να εξελιχθείς ως άνθρωπος και να επιθυμείς το κακό των συνανθρώπων σου. Δεν μπορείς να θέλεις να ζήσεις με βάση την ατραπό της αγάπης και να επιθυμείς να βλάψεις, να συκοφαντήσεις, να εμπλακείς στις ζωές των άλλων, εφόσον εκείνοι δεν ασχολούνται μαζί σου. Δεν μπορεί να Θέλεις να γίνεις σπουδαίος επιστήμονας και παράλληλα κάθε μέρα να επιθυμείς εξόδους, ξέφρενη διασκέδαση, άγριους ρυθμούς ζωής. Το Θέλω μας, εφόσον το γνωρίζουμε και έχουμε στοχαστεί σε αυτό (πράγμα δύσκολο, αν το καλοσκεφτείτε, γιατί απαιτεί το δυσκολότερο όλων - αυτογνωσία) οφείλει να καθορίζει και τις επιθυμίες μας σε ενα ενιαίο μονοπάτι.
 

Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να παρεμποδίζει τα Θέλω σου ή να σε υποχρεώνει να κάνεις κάτι που δεν θέλεις.

Κάθε άνθρωπος λοιπόν, πρέπει να ζει όπως Θέλει και Αγαπά.

 

Η Πεμπτουσία της Θελήσεως

Να σέβεσαι και να Αγαπάς. Αυτό είναι το "μυστικό" της Θέλησης.

Να σέβεσαι ακόμα και αυτούς που δεν σέβονται τον εαυτό τους, αυτό είναι το μεγαλείο της Θελημικής αφύπνισης.

Να σέβεσαι και να αποδέχεσαι τον καθένα με γνώμονα αυτό που πραγματικά είναι κι αν ο δείκτης κατανόησης σου το επιτρέπει, να τον σέβεσαι και για αυτό που μπορεί να γίνει, προσπαθώντας να του δείξεις την οδό.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη κατάκτηση από τον αυτοσεβασμό και την αυτογνωσία. Δίχως αυτά τα θεμελιώδη συστατικά, δεν θα μπορέσεις ποτέ να κατανοήσεις και να σεβαστείς τους γύρω σου.

Να αγαπάς. Πρώτα τον εαυτό σου και μετά κάθε ον της ύπαρξης. Όλα είναι έμψυχα, όλα είναι άξια της αγάπης σου, σίγουρα λίγοι θα την κερδίσουν, μα να θυμάσαι πως κατά βάθος, όλα είναι αντάξιά της.

Είσαι ελεύθερος να κάνεις ότι Θέλεις και οφείλουν άπαντες να συνεισφέρουν στο Θέλημα σου και να το σεβαστούν, μα επίσης κι εσύ στο Θέλημα των άλλων, αρκεί αυτό που θέλεις να έχει κοινή αποδοχή με τους γύρω σου και να μην παραβιάζει τα δικά τους θέλω. Οι άνθρωποι που δεν εκφράζουν και δεν πολεμάνε για τα θέλω τους, δεν είναι άξιοι σεβασμού, αλλά να τους σέβεσαι κι αυτούς, γιατί μια μέρα, ίσως σεβαστούν τον εαυτό τους. Ίσως κατορθώσουν να αγαπήσουν. Αγάπη είναι ο Νόμος, Αγάπη Υπό το Θέλημα.

Να πολεμάς πάντα και μόνο υπέρ της Αλήθειας. Η Αλήθεια, τόσο καθώς κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη, όσο και με τους συνανθρώπους σου θα σε λυτρώσει από παρερμηνείες, παρεξηγήσεις μα και από δόλιους συνανθρώπους. Να εξηγείς και να προασπίζεσαι πάντα και με κάθε κόστος την Αλήθεια σου και γιατί όχι, να είσαι έτοιμος να κάνεις θυσίες για αυτήν, εναντίων όλων. Οι αδύναμοι και οι πεσμένοι ζούνε στο ψεύδος και την υποκρισία. Φοράνε μάσκες, είναι προσωπικότητες, ενώ εσύ υπέρμαχε της Θέλησης, είσαι ατομικότητα. Είσαι καθαρός, αμόλυντος, με καθαρή την ψυχή και το πνεύμα σου πορευόμενος με ένα μόνο γνώρισμα. Την κατάκτηση της ευδαιμονίας. Δεν υπάρχει υποκειμενισμός στην Αλήθεια. Υπάρχεις εσύ, υπάρχουν και οι γύρω σου. Η Αλήθεια υπάρχει, το ψεύδος πρέπει να εφευρεθεί. Μην κατηγορείς τους μη έχοντες αυτογνωσία ή που δεν ξέρουν να Θέλουν. Είναι δικό τους πρόβλημα. Μην απελπίζεσαι. Οφείλεις να βοηθήσεις, διαδίδοντας την σπίθα σου κι άμα θέλουν θα αδράξουν την ευκαιρία. Αν όχι, συνέχισε το ταξίδι σου, σίγουρα θα βρεις συνοδοιπόρους αντάξιους της θέλησής σου.

Μην έχεις εξάρτηση με κανέναν και με τίποτα. Να αγαπάς άδολα, άφοβα και άχρονα. Η εξάρτηση είναι γέννημα της αδυναμίας. Να ζεις έντονα, αληθινά, αγνά, μα ποτέ με εξαρτήσεις. Η εξάρτηση οδηγεί σε μαρασμό της Θέλησης. Ποτέ μην βάζεις νερό στο κρασί των Θέλω σου, γιατί το νερό θα αδυνατίσει την βούληση και στο τέλος θα συμβιβαστείς. Κατάρα στον συμβιβασμό, όμως πρόσεξε, υπάρχει εξάρτηση μόνο στα υλικά; Όχι, υπάρχει τόσο στα έμψυχα, όσο και στα πνευματικά. Η κατάρα της εξάρτησης, λέγεται εγωισμός. Τίποτα δεν σου ανήκει, όλα είναι δανεικά. Όλα ανήκουν στην ζωή και σε κάθε μέτοχό της. Να μοιράζεσαι, ποτέ μην κρατάς κάτι για σένα, αλλά να είσαι προσεκτικός με ποιους μοιράζεσαι. Γιατί λίγοι θέλουν ενώ ακόμα λιγότεροι ζουν. Μην σπαταλάς.

Να πολεμάς. Πάντα να πολεμάς για την Αλλαγή και την Ελευθερία. Αυτό επιτάσσει η Αγάπη και η Θέληση.

Μέσα σου κατοικεί το ερπετό και το περιστέρι. Διάλεξε προσεκτικά! Εσύ ο Θεός, εσύ ο Αφέντης εσύ και ο Κριτής. Εσύ ο Αφέντης, εσύ κι ο Υπηρέτης. Να ξεκινάς πάντα από τον καθρέφτη σου. Πάντα από τον καθρέφτη σου. Να λες την αλήθεια ευθέως στον εαυτό σου. Εάν δεν έχεις την δύναμη να την αντέξεις, τότε δεν είσαι άξιος να Θες. Νομίζεις ότι είναι εύκολο το να Θες ή να αγαπάς πραγματικά; Είναι το δυσκολότερο όλων. Θα το μάθεις με τα χρόνια. Μην εγκαταλείψεις την προσπάθεια, μην γονατίσεις, να πολεμάς. Διάλεξε προσεκτικά.

Θα συναντήσεις πολλούς που θα θέλουν το κακό σου. Πολλούς αδύναμους, ζηλόφθονες, πολλούς μικρούς και πεσμένους. Πολλούς εξαρτημένους και ακόμα περισσότερους δεμένους με το Εγώ. Θα έχεις 2 επιλογές. Είτε θα αδιαφορήσεις, είτε θα καταστρέψεις. Μέση οδός για σένα δεν υπάρχει. Μην συμβιβάζεσαι, μην μολύνεσαι. Να είσαι πάντα καθαρός.

Αν κάποιος ομολογεί τα ίδια θέλω με σένα, τότε κάνε το θέλημά σου! Αν όμως θέλει μόνο στα λόγια και όχι στην καρδιά, τότε δεν ευθύνεσαι εσύ εάν τυχόν πληγωθούν, εάν τυχόν τσακιστούν. Αυτά προκαλεί η άγνοια και η πονηριά. Ποτέ μην επιτρέψεις σε κανέναν να σε αλλάξει ή έστω να το προσπαθήσει. Εσύ θα αποφασίσεις για τις αλλαγές που πρέπει να κάνεις στον εαυτό σου. Εφόσον θα είσαι αληθινός και θα εκφράζεις την αλήθεια σου σε όλους τους γύρω σου, απομένει είτε να σε αποδεχτούν, είτε να απομακρυνθούν. Μέση οδός δεν υπάρχει. Κατάρα!

Μην λυπάσαι κανέναν και για κανένα Λόγο. Η λύπη είναι γέννημα της αδυναμίας. Ή θα βοηθήσεις ή θα αποχωρήσεις. Όμως πρόσεξε, "βοήθεια" είναι και το να συντηρήσεις την αδυναμία του άλλου. Νομίζεις πως έτσι βοηθάς; Ανόητε, βοήθεια είναι να δίνεις σε κάποιον δύναμη να είναι αυτάρκης και να στηρίζεται στα πόδια του. Όλα τα άλλα είναι ελεημοσύνη, το ατόφιο γέννημα της εξάρτησης. Μην αυταρέσκεσαι πως βοηθάς, ενώ το μόνο που κάνεις είναι ελεημοσύνη. Ή θα λύνεις τα προβλήματα για πάντα ή να μην ασχοληθείς καθόλου. Δικαιολογίες δεν υπάρχουν! Κατάρα!

Σου κάνουν κακό; Παρεμποδίζουν το Θέλημά σου; Το είχες δηλώσει; Το είχες υπερασπίσει; Είσαι αληθινός; Κατέστρεψε. Διέλυσε τους γόνους της εξαπάτησης και της πονηριάς. Δεν χωράνε αυτά στην Αλήθεια του ερπετού που κατοικεί εντός σου. Δεν αρμόζει πονηριά σε παιδιά της Θέλησης.

Σε απατά ο/η σύντροφος σου; Ανόητε, δεν υπάρχει απάτη γιατί κανείς δεν είναι κτήμα κανενός. Θέλησε και το έκανε, δεν μπορείς να κάνεις κάτι παρά να σεβαστείς. Απάτη υπάρχει μόνο όταν δεν σου δηλώνει κανείς την βούληση του, όταν σε αφήνουν στο σκοτάδι. Διεκδίκησε το Φως και την Αλήθεια, Λυτρώσου, μην δένεσαι. Αγάπησε και Απόλαυσε! Κάνε το Θέλημά Σου.

Η κοινωνία δεν σε αφήνει να κάνεις αυτό που πραγματικά θέλεις; Ζεις σε κοινωνία σκλαβιάς και υποταγής; Ζεις σε κοινωνία ψεύδους και προπαγάνδας; Σύνθλιψε και γκρέμισε. Δεν πρέπει να υπάρχει αυτή η κοινωνία και οι υπερασπιστές της! Κάντα όλα στάχτη κι από αυτά δημιούργησε. ΚΑΤΕΚΤΗΣΕ τα όνειρα σου.

Πότε θα γνωρίζεις ότι απομακρύνεσαι από το Θέλημά σου; Μα όταν θα νιώθεις περιορισμένος, δεμένος, εξαρτημένος. Όταν θα σταματήσεις να ονειρεύεσαι. Όταν θα βάλεις νερό στο κρασί σου. Πρόσεξε. Εάν το κρασί μετατραπεί σε νερό, τότε δεν υπάρχει άλλος δρόμος πέρα από επ-ανάσταση.

Όσοι συμβιβάζονται, όσοι ζουν περιορισμένα, είναι πάντα πρόθυμοι να συμβιβαστούν, να περιοριστούν ακόμα περισσότερο και το χειρότερο, είναι ικανοί για τα μεγαλύτερα κακά. Γιατί; Γιατί συμβιβάστηκαν με κάποιο αντάλλαγμα, είτε υλικό, είτε συναισθηματικό. Κατάρα στους σκλάβους. Γιατί σκλαβιά δεν είναι να αφιερωθείς στον συνάνθρωπο ή σε μια ιδέα ολόψυχα ή το να υπηρετήσεις, αν αυτό πραγματικά θες ή αν αυτό πραγματικά είσαι, γιατί από αυτό θα γεμίζει την ψυχή σου και θα τρέφεται ο Εαυτός σου. Σκλαβιά είναι ΜΟΝΟ να μην κάνεις αυτό που πραγματικά ποθείς κι αυτό που είσαι Ταγμένος από την ουσία σου την ίδια να κάνεις.

Μην βιαστείς να αποκαλέσεις τον εαυτό σου Θελημίτη. Πρώτα πρέπει να μάθεις να Θες. Πρέπει να αφυπνιστείς. Πρέπει; Δεν υπάρχει πρέπει. Κατάρα στο Πρέπει. Μόνο Θέλημα υπάρχει. Να Θες να αφυπνιστείς, να Θες να γνωρίσεις το Είναι σου, να Θέλεις την Ελευθερία.
 

Μην χάνεσαι στον λαβύρινθο του ψεύδους ή των "Ιερών" Γραφών. Θα σε οδηγήσουν στην πλάνη. Μέσα σου η οδός. Μέσα σου η Αλήθεια.

Ποτέ μην το παίξεις εξυπνότερος από ότι είσαι. Ποτέ μην πιστέψεις ότι είσαι κάτι άλλο από αυτό που πραγματικά είσαι. Ποτέ μην διεκδικείς κάτι πέρα από αυτό που πραγματικά σου αξίζει. Απλά να είσαι. Βλάκας ή ευφυής, Δυνατός ή αδύναμος, απλά να είσαι. Μην ψεύδεσαι στον εαυτό σου, μην είσαι κάτι άλλο από αυτό που σε όρισε η φύση σου και για κανένα λόγο να μην ντρέπεσαι για αυτό. Όλοι οφείλουν να σε αποδεχτούν και να σε σεβαστούν για ό,τι είσαι. Γιατί όλα έχουν αξία. Όλα έχουν κάποιο σκοπό ύπαρξης... Αλλά πάντα να διψάς για την υπέρβαση και την διαρκή εξέλιξη. Δεν έρχεται από μόνη της. Πολέμησε για αυτήν. Αγωνίσου. Μην επαναπαύεσαι.

Συμβιβάζεται το Θέλημα με την Ύλη και τα Χρήματα; Η Θέληση δεν συμβιβάζεται, δεν δένεται, δεν φοβάται. Καίει περιουσίες σε ένα λεπτό και στο επόμενο χτίζει αυτοκρατορίες. Γιατί τα υλικά, είναι γεννήματα της φθοράς. Μην φοβάσαι να είσαι φτωχός, ζητιάνος ή Ζάμπλουτος. Να είσαι Αληθινός, αυτός είναι ο μόνος πλούτος.

Απαγορεύεται να αφαιρέσεις ό,τι δεν σου ανήκει. Πρόσεξε. Το θέλημα απαγορεύει τον Φόνο, μα όχι την απόλαυση. Δεν υπάρχει Ον στο σύμπαν που να Θέλει αληθινά και να ποθεί να βλάψει. Γιατί η Θέληση είναι γέννημα της απόλαυσης και της ευδαιμονίας και δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά από την δημιουργία και από την Αγάπη. Να σέβεσαι την ζωή, μα να την απολαμβάνεις δίχως όρια. Τα όρια ορίζονται από μόνα τους, μην αυταπατάσαι πως εσύ μπορείς να τα βάλεις. Ρώτα την συνείδησή σου, αυτή ξέρει καλύτερα. Ξέχασες να την ρωτήσεις; Κατάρα, εσύ δεν είσαι παιδί της Θέλησης. Ξαναπροσπάθησε!

Εάν είσαι παιδί της Θέλησης, έχεις κάθε δικαίωμα να γκρεμίσεις κάθε υπηρέτη της σκλαβιάς. Μην ρωτήσεις γιατί. Απλά κάντο. Η δύναμη που ρωτάει γιατί, παύει να ναι δύναμη, γινόμενη αδυναμία. Ματαιόδοξε, ατόφια δύναμη έχει μόνο όποιος αληθινά αντικρίζει το Είναι του. Δεν υπάρχει σφάλμα για όποιον αληθινά ζει, ούτε λάθος επιλογή. Το λάθος υπαγορεύεται από το ψεύδος. Είπες ψέματα στον εαυτό σου; Τότε είσαι καταδικασμένος να επιλέγεις λάθος, να κάνεις λάθος και θα πληρώσεις. Μην νταντεύεις τον εαυτό σου. Χτύπα τον αλύπητα, όπως θα χτυπούσες τους εχθρούς σου. ΝΑΙ Αυτός είναι ο μεγαλύτερος εχθρός σου από όλους όσους κι αν συναντήσεις, το Εγώ σου. Σύνθλιψέ το, αναγεννήσου. Τότε ο Εαυτός που εν υπνώσει ζει εντός σου θα σε λυτρώσει από κάθε βάσανο. Από κάθε πίκρα.

Πονά η Αλήθεια; Φυσικά. Πέρα και από κάθε τι... Απόλαυσε τον πόνο της. Μόνο αυτός λυτρώνει. Οι άνθρωποι πολεμάνε την αλήθεια; Επέλεξε που ανήκεις. Στο ψεύδος των πολλών ή στην Αλήθεια των Λίγων; Δικαιολογίες δεν υπάρχουν, ποτέ δεν υπήρχαν. Θρησκεία το Θέλημα; Ανόητε! Η μόνη θρησκεία που υπάρχει είναι αυτή της Θέλησης. Δεν υπάρχει κάτι πιο Ιερό από το Θέλημά Σου. Δεν υπάρχει θεός τιμωρός ή δυνάστης. Κανείς θεός δεν ζητάει την υποταγή ή το να γονατίζεις. Εσύ θα το κάνεις αν το Θες ή αν είσαι πλασμένος να το κάνεις. Όποιος το ζητάει δεν είναι Θεός. Ο μόνος Θεός που υπάρχει, ζει μέσα σου. Γνώρισε τον, Ελευθερώσου

Η ζωή είναι απόλαυση, χαρά, γέλιο, αγάπη, ευτυχία. Μην σταματάς να γελάς, μην σταματάς να απολαμβάνεις. Κάθε στιγμή ισούται με την Αιωνιότητα και μια αιωνιότητα δεν αξίζει όσο μια στιγμή. ΑΠΟΛΑΥΣΕ

Φοβάσαι τον Θάνατο; Φοβάσαι; Ο φόβος είναι η φυλακή σου. Τσάκισε τον. Δεν υπάρχει απόλαυση της ζωής, δίχως την απόλαυση της προσμονής του Θανάτου. Η ζωή και ο Θάνατος είναι 1. 1+1; Μόλις αντίκρισες το Σύμπαν.

Όσο οι άνθρωποι θα πιστεύουν σε μαύρο και άσπρο κι όχι στο χρώμα ως Εν, τόσο θα είναι σκλάβοι, διχασμένοι και ανόητοι!
 

Ελευθερώσου....

Το μόνο που θα χάσεις, είναι τα δεσμά σου

 

K.C
 
Νικόλαος Καλογήρου