Δεν χρειάζεται η Ημέρα της Γυναίκας; Σε τι κόσμο ζεις;

Η ιστορία της Ημέρας της Γυναίκας είναι εκείνη των εργαζομένων γυναικών που αγωνίζονται για την αλλαγή. Γιατί λοιπόν σκεφτόμαστε τόσο εύκολα πως η δουλειά μας με αυτό έχει τελειώσει;

Σε περίπτωση που σας ξέφυγαν τα σημειώματα τύπου “μπράβο κορίτσι” που κυκλοφορούν στο feed του Facebook σας, η 8η Μαρτίου είναι η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας. Για αυτό κάθε γυναίκα, άνδρας και συλλογικότητα οργανώνουν κάποιο γεγονός για να γιορτάσουν και να επικροτήσουν την επιτυχία των γυναικών. Παρεβρέθηκα σε κάποια από αυτά την περασμένη και κάτι εβδομάδα και είμαι μάλλον ανήσυχη με μια αναδυόμενη τάση.
Φαίνεται πως αυτό για το οποίο αναρωτιούνται οι γυναίκες σχετικά με τη Μέρα αυτή είναι το αν πραγματικά την χρειαζόμαστε.

Η πρώτη Ημέρα της Γυναίκας πραγματοποιήθηκε στη Ν.Υόρκη το 1909. Είχε οργανωθεί από το Σοσιαλιστικό Κόμμα Αμερικής στην μνήμη της απεργίας που οργάνωσε η Παγκόσμια Ένωση Εργατριών Κλωστοϋφαντουργίας, τον προηγούμενο χρόνο. Σε περίπτωση που το ξεχάσαμε με όλους τους εορτασμούς, η Ημέρα της Γυναίκας είναι προϊόν εργαζομένων γυναικών που ήθελαν την αλλαγή. Θα έπρεπε να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για αυτή την αλλαγή, όμως αντ’αυτού ακούω γυναίκες να εξηγούν πως αν μπορούσαμε να έχουμε μερικές ακόμα γυναίκες στα ηνία, θα τα ‘χαμε καταφέρει. Αν μπορούσαμε να μάθουμε στα κορίτσια τη δύναμη να πιστεύουν στον εαυτό τους δεν θα είχαμε ν’ανησυχούμε για τίποτα. Και τα δύο αυτά πράγματα είναι σημαντικά, αλλά ας πάψουμε να κοροϊδευόμαστε πως την στιγμή που θα τα καταφέρουμε η δουλειά μας θα ‘χει τελειώσει.

Ναι, κάναμε πολλά βήματα τον περασμένο αιώνα, μα ακόμα και στις πιο αναπτυγμένες περιοχές στον κόσμο, οι γυναίκες ακόμα δεν αμοίβονται με ίσους όρους. Είμαστε ακόμα υπεύθυνες για ανω του 80% των οικιακών μικροδουλειών. Είμαστε ακόμα η μεγάλη πλειοψηφία των θυμάτων άσκησης ενδοοικογενειακής και σεξουαλικής βίας. Και αυτά μόνο σε χώρες όπου υποτίθεται πως οι γυναίκες έχουν ίσα δικαιώματα. Πότε αρχίσαμε να ξεχνάμε τον “διεθνή” χαρακτήρα της Ημέρας της Γυναίκας;

Το 2014 είδα πολλές συζητήσεις, αλλά φοβάμαι οτι γιορτάζουμε την φλυαρία και όχι την δράση. Η δράση BringBackOurGirls του περασμένου χρόνου προσέφερε πολλά περισσότερα στην αύξηση της ευαισθητοποίησης για την απαγωγή περισσότερων από 270 νεαρών γυναικών από την Boko Haram στη Νιγηρία. Όμως παρά την υποστήριξη από όλους, από την Michelle Obama μέχρι την Cara Delenigne, 230 από τα κοριτσια ακόμα αγνοούνται. Στην πραγματικότητα το site Bring Back Our Girls, το οποίο φτιάχτηκε για να δείχνει την πρόοδο του εγχειρήματος, γράφει πως “περίπου 230 ακόμα αγνοούνται”- δεν γνωρίζουμε ούτε τον ακριβή αριθμό.

Ένα ντοκυμαντέρ το οποίο στρέφει το βλέμμα στην σεξουαλική βία κατά των γυναικών στην Ινδία, το “India’s Daughter”, απαγορεύτηκε από την Ινδική Κυβέρνηση. Δημοσιευμένο από το BBC στο YouTube και το iPlayer, είναι πιθανό πως η απαγόρευση του προσέδωσε περισσότερη κακή φήμη (και θεατές) παρά αν δεν είχε απαγορευτεί. Πόσοι από αυτούς τους θεατές, όμως, εκαναν κάτι πέρα από το να το παρακολουθήσουν; Πρέπει να δημοσιοποιούμε αυτά τα θέματα και είναι καλό που ο κόσμος μιλάει γι’αυτά, τα φιλμάρει, τα φέρνει στο ευρύτερο κοινό- αν όμως αυτό το κοινό δεν κάνει τίποτα παραπάνω, τότε τι;

Η Ημέρα της Γυναίκας υπάρχει για να γιορτάζουμε τον ρόλο των γυναικών, αλλά υπάρχει επίσης για τον αγώνα για την αλλαγή κι ακόμα, για να κάνουμε δυνατή την αλλαγή. Η αλλαγή όμως, όπως η φιλανθρωπία, ξεκινά από το σπίτι αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να σταματήσει εκεί. Φέτος, ας δούμε τον παγκόσμιο χαρακτήρα της Ημέρας της Γυναίκας κι ας ρίξουμε μια ματιά πέρα από τη χώρα μας.
Που αλλού θα μπορούσατε να κάνετε τη διαφορά; 
Θα μπορούσατε να ενισχύσετε κάποια από τις πολλές φανταστικές φιλανθρωπικές οργανώσεις για τις γυναίκες, εκεί έξω;
Θα μπορούσατε να συμβουλεύσετε κάποιον μεγαλοεπιχειρηματία από μια αναπτυσσόμενη χώρα;
Θα μπορούσατε να ασκήσετε επιρροή σε μαι κυβέρνηση με σκοπό να αλλάξει την στάση της για τα δικαιώματα των γυναικών; Οποιουδήποτε είδους δράση είναι ένα βήμα προς την σωστή κατευθυνση.

Το θέμα της φετινής ημέρας της Γυναίκας είναι “καν’το να συμβεί”.
Ναι, κάναμε πράγματα να συμβούν από το 1909 όμως δεν έχουμε καταφέρει αρκετά, έχουμε πολλά πρισσότερα να κάνουμε. Ας γιορτάσουμε λοιπον αυτή την Ημέρα της Γυναίκας, αλλά ας θυμόμαστε επίσης πως έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας ακόμα για να μην τη χρειαζόμαστε άλλο πια.

*Άρθρο της Harriet Minter στην Guardian, σε μετάφραση.